Mentionsy

Zapraszam Was na dzisiejszy odcinek, w którym weźmiemy na tapet sprawę Jamesa Kahlera, zapisanej na trwałe w annałach amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, jako głośny przykład dylematu jak traktować sprawców poważnych przestępstw, cierpiących na zaburzenia psychiczne.

Historia rodziny Kahlerów to tragedia na wielu poziomach.

W centrum tych zdarzeń znalazła się rodzina Kahlerów.

James Craig Kahler, często nazywany po prostu Craig, jego żona Karen Kahler oraz ich troje dzieci, najstarsza córka Emily, młodsza Lauren oraz najmłodszy syn Sean.

James Craig Kahler, urodzony w 1963 roku, był inżynierem i menadżerem z wieloletnim doświadczeniem.

Z kolei Karen Kahler z domu Hittrick była trenerką personalną znaną z zamiłowania do fitnessu oraz zdrowego stylu życia.

Z tego też powodu znajomi często określali Kahlerów jako wręcz idealną rodzinę.

Najmłodsze dziecko Kahlerów, Sean, w 2009 roku miał zaledwie 10 lat.

Według późniejszych zeznań Sun Reese, bo tak nazywała się owa kobieta z Teksasu, James Kahler sam zachęcał żonę do podjęcia tego eksperymentu i akceptował go od samego początku.

Kahlerowie pojawili się wtedy na przyjęciu w Weatherford, gdzie obecna była także Sunny Reese.

Na skutek tej skargi wydano nakaz aresztowania Jamesa Kahlera pod zarzutem przemocy domowej.

Kahler zamieszkał u swoich rodziców na ich farmie niedaleko miejscowości Meriden w Kansas, około 30 kilometrów od Topiki.

Jego zdaniem ojcowska miłość Kahlera była zarezerwowana głównie dla Shona, podczas gdy dziewczynki czuły się odsunięte na dalszy plan.

W listopadzie 2009 roku rodzina Kahlerów była więc w głębokim kryzysie.

Kahlerowie nie byli przypadkowymi ofiarami zbrodni ani rodziną z kryminalnymi powiązaniami.

Tego wieczoru była z nią jej wnuczka Karen Kahler oraz prawnuki, 18-letnia Emily, 16-letnia Lauren i 10-letni Sean.

Ostatecznie, podczas gdy James Kahler rano pojechał załatwić jakieś sprawy, jego matka zawiozła Shona do umówionego punktu spotkania w Topice, gdzie czekała już Karen.

Drzwi od tyłu domu prowadzące do kuchni zostały gwałtownie otwarte przez Jamesa Kahlera, uzbrojonego w karabin półautomatyczny,

Kahler bez słowa podniósł broń i wycelował prosto w swoją żonę Karen.

Kahler strzelił do córki, trafiając osiemnastolatkę dwukrotnie.

Kahler jednak podążył za nią.

Kahler upewnił się, że osiągnął swój cel.

Wchodząc, najpierw dostrzegł na podłodze w kuchni Karen Kahler, nieruchomą, we krwi.

To Lauren Kahler, która mimo dwóch postrzałów wciąż żyła i wołała przez łzy o ratunek.

Emily Kahler była już martwa.

Karen Kahler w stanie krytycznym została zabrana do karetki.

Lauren Kahler również została wyniesiona z domu i przewieziona do szpitala, gdzie walczyła o życie przez parę godzin, jednak jej obrażenia również okazały się śmiertelne.

Poszukiwany jest James Craig Kahler, 46-letni biały mężczyzna, uzbrojony i wyjątkowo niebezpieczny.

Istniało ryzyko, że Kahler ukryje się gdzieś na odludziu.

Około godziny 19 czerwony Ford Explorer należący do Kahlera został odnaleziony porzucony przy małym gospodarstwie w rejonie Auburn Road na granicy hrabstw Osage i Shawnee.

Kahler zabrał z domu swoich rodziców broń i użył jej do masakry, a następnie porzucił pojazd i prawdopodobnie uciekł pieszo, być może wciąż uzbrojony.

Wszystko wskazywało na to, że Kahler biegł na ośle przed siebie, byle dalej od miejsca zbrodni.

James Cray Kahler szedł poboczem drogi przemoczony od porannej rosy i wyraźnie wyczerpany wielogodzinną ucieczką.

Ku ich zaskoczeniu, Kahler poddał się bez oporu.

W momencie aresztowania James Kahler zachował milczenie.

Znaleźli także porzucony magazynek z nabojami niedaleko miejsca, gdzie zatrzymano Kahlera, który zapewne wypadł mu podczas ucieczki.

Podejrzewa się, że Kahler porzucił karabin w trakcie nocnej ucieczki.

Najpewniej Kahler dobrze go ukrył, zatopił lub też ktoś zabrał go przypadkowo wcześniej.

Na podłogach domu Doroty White znaleziono liczne łuski zgodne z amunicją kalibru .223, a w samochodzie Kahlera pusty futerał po karabinie Remington Caliber .223.

Co więcej, dwoje świadków naocznych, Dorothy White i Lauren Kahler jeszcze przed śmiercią zdołało zidentyfikować sprawcę z imienia i nazwiska.

Następnego dnia 30 listopada James Kahler został formalnie oskarżony przed sądem okręgowym w Osage o cztery morderstwa pierwszego stopnia wobec śmierci Karen, Emily, Lauren i Dorothy oraz o bezprawne wtargnięcie do domu Dorothy White w celu popełnienia przestępstwa.

W świetle prawa Kansas oznacza to, że Kahlerowi zostaje przedstawiony zarzut morderstwa kwalifikowanego, za które grozi kara śmierci.

W akcie oskarżenia zapisano, że James Craig Kahler umyślnie i z premedytacją pozbawił życia cztery osoby należące do jego najbliższej rodziny.

Śledczy stopniowo odkrywali kulisy dramatu Kahlerów, historię rozpadu małżeństwa, romans żony i pogłębiające się zaburzenia psychiczne Jamesa.

James Kahler został umieszczony w areszcie hrabstwa Osage.

Kahler planował swoje działania, a jego agresja wobec rodziny narastała od wielu miesięcy.

Rodzina i przyjaciele ofiar przedstawili obraz stopniowo narastającej przemocy i obsesji ze strony Jamesa Kahlera.

Co istotne, śledczy nie znaleźli dowodów, by ktokolwiek pomagał Kahlerowi w przygotowaniu zbrodni.

Po aresztowaniu Kahler zachowywał się spokojnie i chłodno.

Dowody winy Kahlera były bowiem niepodważalne.

Jednym z najważniejszych świadków okazał się wtedy 11-letni już Sean Kahler, jedyny członek rodziny, który ocalał.

Te słowa w połączeniu z nagraniem alarmowym i zeznaniami innych świadków praktycznie przesądziły kwestię odpowiedzialności Jamesa Kahlera za zbrodnię już na etapie przedprocesowym.

Wezwano między innymi Sunny Reese, kochankę Karen, która zeznała, że choć Kahler początkowo aprobował jej związek z Karen, później stał się chorobliwie zazdrosny i agresywny.

Inni świadkowie, dawni współpracownicy Kahlera, opisywali jak pod koniec 2009 roku był on cieniem dawnego siebie.

Społeczność lokalna z uwagą śledziła przebieg rozpraw, oczekując, że wymiar sprawiedliwości rozwieje wszelkie wątpliwości i odpowie na pytanie, czy straszliwa zbrodnia Jamesa Kahlera była aktem zimnej kalkulacji, czy też desperackim czynem człowieka pogrążonego w obłędzie.

Obrońcy Kahlera na czele z Thomasem Hennim malowali z kolei obraz człowieka psychicznie chorego, pogrążonego w depresji i działającego pod wpływem załamania nerwowego.

Prokuratorzy podkreślali, że Kahler starannie wybrał czas i miejsce ataku.

Świadkowie zeznawali, że Kahler celowo wybrał na cel wszystkie cztery kobiety, przeciw którym żywił urazę.

Jeden z biegłych psychiatrów powołanych przez oskarżenie dr William Logan stwierdził, że w jego profesjonalnej ocenie, Kahler był zdolny do ukształtowania zamiaru i do zaplanowania morderstwa, mimo ewidentnych problemów emocjonalnych.

Prokuratura argumentowała, że nawet jeśli Kahler przeżywał silny kryzys psychiczny, to nie unieważnia to jego świadomego zamiaru zabójstwa.

Linia obrony nie negowała faktu, że to James Craig Kahler pociągnął za spust.

Głównym świadkiem obrony został psychiatra dr Steven Peterson, który przebadał Kahlera po aresztowaniu.

W opinii biegłego, w momencie ataku na rodzinę, Kahler znajdował się w stanie skrajnego załamania psychicznego i całkowicie stracił kontrolę nad swoim zachowaniem.

Mężczyzna podkreślał, że Kahler zastrzelił przecież osoby, które najbardziej kochał, co w normalnych okolicznościach było absolutnie nie do pogodzenia z jego osobowością.

Obrona argumentowała, że głęboka depresja połączona z obsesją na tle rozpadu rodziny sprawiły, iż Kahler nie był w stanie racjonalnie myśleć ani powstrzymać się od zbrodniczego czynu.

W praktyce obrona Kahlera musiała więc przekonać przysięgłych, że jego choroba uniemożliwiła mu świadome i celowe działanie.

Przed ławą przysięgłych ponownie wystąpiła Sunny Reese, kochanka Karen, która opowiedziała o toksycznej atmosferze panującej w małżeństwie Kahlerów.

Kahler najpierw zastrzelił żonę, potem świadomie wybrał kolejne cele, za każdym razem przeładowując broń i oddając precyzyjne strzały.

W dniu 26 sierpnia 2011 roku ogłoszono, że James Craig Kahler został uznany winnym czterech morderstw z premedytacją, kwalifikowanych jako jedno przestępstwo capital murder obejmujące wszystkie ofiary oraz winnym zarzutu włamania.

okoliczności obciążające, podkreślając okrucieństwo zbrodni i fakt zamordowania wielu osób, w tym dwóch nieletnich dziewcząt, co według prawa Kansas kwalifikowało czyn Kahlera do najwyższej kary.

Przedstawiono dokumentację medyczną wskazującą, że Kahler od miesięcy zażywał leki antydepresyjne.

Pod koniec sierpnia 2011 roku ława przysięgłych jednomyślnie zarekomendowała karę śmierci dla Jamesa Kahlera.

11 października 2011 roku sędzia Sądu Okręgowego w Lindon po zatwierdzeniu werdyktu przysięgłych wymierzył Jamesowi Craigowi Kahlerowi karę śmierci poprzez zastrzyk trucizny.

Obrona Kahlera natychmiast zapowiedziała apelację, wskazując szereg domniemanych błędów proceduralnych i konstytucyjnych.

Sąd Najwyższy Stanu Kansas rozpatrzył apelację w 2017 roku, a w lutym 2018 roku wydał wyrok podtrzymujący skazanie i karę śmierci Kahlera.

Oznaczało to, że argument obrony, jakoby Kahler powinien móc powołać się na niepoczytalność w tradycyjnym sensie, został oddalony.

Mimo porażki na szczeblu stanowym, obrońcy Kahlera postanowili pójść dalej i złożyli wniosek o rewizję do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych.

Argumenty prawników Kahlera opierały się na stwierdzeniu, że pozbawienie osoby chorej psychicznie możliwości pełnej obrony z powodu niepoczytalności narusza prawo do rzetelnego procesu.

W listopadzie 2019 roku odbyła się rozprawa przed dziewięcioma sędziami w Waszyngtonie, podczas której padło wiele odniesień do historii Kahlera.

Większością głosów, 6 do 3, Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych orzekł przeciwko Kahlerowi, uznając, że Konstytucja nie wymaga od Stanów przyjęcia konkretnej formy obrony niepoczytalności.

Dla Jamesa Kahlera wyrok Sądu Najwyższego oznaczał wyczerpanie ostatniej szansy na uchylenie skazania.

Obecnie James Craig Kahler nadal przebywa w celi śmierci.

W międzyczasie prawnicy Kahlera podejmowali jeszcze próby ulżenia mu innymi środkami, między innymi wnosząc pozew cywilny dotyczący warunków odbywania kary, a także apelując do ewentualnej łaski gubernatora, lecz jak dotąd bezskutecznie.