Mentionsy

I to, w jaki sposób Kościół rzymskokatolicki opisuje zbawienie, myślę, że utrudnia człowiekowi poleganie na Bożej łasce.

Kiedyś byłem przekonany, że skoro doktor kościoła, to chyba ktoś, kto leczy kościół, a więc kościół może był w jakimś stosunkowo złym stanie moralnym, duchowym, ale pojawiła się jakaś postać, która miała decydujący wpływ na uzdrowienie kościoła.

I doktorzy Kościoła w Kościele rzymskokatolickim to są takie postaci, które, konkretnie uznane za świętych, które istotnie przyczyniły się do pogłębienia myśli chrześcijańskiej, do pogłębienia zrozumienia życia chrześcijańskiego, których nauczanie wywarło trwały wpływ na Kościół i stanowi...

I później zaczęto do tego dodawać jeszcze taką trójkę ze wschodu, bo ci czterej to jest kościół zachodni, ze wschodu też trzech ojców kościoła, m.in.

No można by, mam wrażenie, powiedzieć, że w ten sposób doktorzy Kościoła stają się częścią tradycji Kościoła, który jest takim ważnym elementem doktryny katolickiej, czy spuścizny i dziedzictwa, z którego Kościół przez cały czas korzystał.

jak kościół wysoki, kościół niski, kościół szeroki.

Kościół wysoki to jest taki, który kładzie nacisk na rolę autorytetu w kościele, autorytetu biskupów, autorytetu księży czy prezbiterów.

Z kolei kościół niski to właśnie taki bardziej ewangelikalny, nie kładący nacisk na osobiste nawrócenie, raczej na większą nieformalność itd.

jako jeden z głównych, ja bym chyba stwierdził, on zaczął stwierdzać, że kościół anglikański nie jest w stanie jakby wiernie przekazywać, wiernie trzymać się tego, czym chrześcijaństwo zawsze było przed reformacją.

ten kościół powszechny trwał przez wieki, aż od początku, aż od tego czasu, kiedy był założony przez Pana Jezusa.

Oczywiście tam były jakieś podziały, schizmy i tak dalej, ale zasadniczo ten kościół trwał, a w XVI wieku ten anglikanizm w zasadzie to jest taka nowinka, jest takie oddzielenie się od reszty i w gruncie rzeczy bardziej przypomina właśnie jedną z tych grup, które w pierwszych wiekach się oddzielały od głównego nurtu kościoła.

I chodziło tam o to, że donatyści stwierdzali, że kościół głównego nurtu się popsuł moralnie, poszedł na kompromisy w wielu kwestiach i można go dłużej uznawać za pełnoprawny kościół.

Taki kościół naprawdę duchowy.

A Newman zaczął dochodzić do wniosku, że kościół anglikański właśnie bardziej przypomina tych donatystów, którzy się odłamywali, niż ten kościół głównego nurtu Augustyna.

On miał chyba takie podejście, czy takie wyobrażenie o Kościele, że Kościół jest jako organizm, który normalnie rośnie, co oznacza, że też się zmienia, że ewoluuje.

Od tego, co stanowił ten Kościół na początku.

Jego spojrzenie na Kościół nie ma dochodzić do przekonania, że gdyby apostołowie zmartwychwstali, czy to w V czy w XIII wieku, rozpoznaliby Kościół katolicki jako swój.

Problem się pojawia w wieku XVIII-XIX, bo bardzo się rozwija po prostu dziedzina nauki, jaką jest historia, także historia Kościoła i coraz bardziej obydwie strony zdają sobie sprawę z tego, że niezmiernie trudno byłoby dowieść tego, że Kościół I wieków

I Newmana to prześladuje, no bo widzimy, że Kościół się rozwija.

Widzimy, że Kościół się zmienia.

Więc Kościół się rozwija.

Spojrzymy na Kościół I, II, III wieku, na Kościół wieku XIX.

I wtedy to, co muszą robić apostołowie i Kościół później również w następnych wiekach, to jest doprecyzowanie tego, w co my wierzymy albo co oznaczają te sformułowania, które używaliśmy na początku,

Natomiast teraz Kościół świadomie wychodzi poza te ramy.

Było wiele przypadków, w których konkretny kościół w danym mieście miał listę niekompletną tych ksiąg i przez kontakt z innymi kościołami uzupełniał ją kolejne księgi.

A Kościół katolicki mówi, ale nie, nie, nie.

Czyli pismo jest tym źródłem, do którego my jako Kościół wciąż musimy sięgać, żeby konfrontować właśnie to,

Myślę, że te nasze takie może czasami romantyczne wyobrażenie o tym, że my chcemy być jak pierwszy Kościół i nic ponad to.

Myślę, że powinniśmy zweryfikować, biorąc pod uwagę to, że jednak upływ czasu, zmiana sytuacji, w której Kościół funkcjonuje, pojawienie się nowych herezji wewnątrz Kościoła jest czymś, co jednak

Ciekawe byłoby dla naszych słuchaczy taka prośba, gdybyście zechcieli opisać, gdzie widzicie, że Kościół w jakiś może subtelny sposób, ale zaczyna dryfować gdzieś odchodząc od Ewangelii, gdzieś zaczyna schodzić na manowce.

Żadne wyznanie właśnie z tego powodu, że Kościół się rozwija.

Kościół też już nie jest w tym samym momencie i nie powinniśmy do tego wracać.