Mentionsy

I konkretnie dykasteria nauki wiary to jest ten urząd, który zajmuje się czystością doktryny głoszonej w kościele, nauczania wiary, wyjaśnia jakieś wątpliwości, precyzuje, odpowiada na zapytania i tak dalej.

Ja wychowałem się w kościele protestanckim, baptystycznym dokładnie.

Ty wychowałeś się w kościele katolickim, więc tobie są dużo bliższe te tematy.

Formalnie w zasadzie, kiedy miałem lat 18, zostałem ochrzczony na wyznanie wiary w kościele chrześcijan-baptystów, więc to był już ten moment takiego formalnego przejścia od kościoła rzymskokatolickiego.

kultu Maryjnego albo oficjalnie czci oddawanej Marii w kościele tam, gdzie byłeś?

Czy ja mam dobre wrażenie, no bo tak jak mówiłem, nie wychowałem się w kościele katolickim, więc znam to raczej z opowiadań albo z obserwacji.

Więc jeżeli coś się w całym Kościele rozwija, i tutaj podkreślam całym, nie chodzi o jakiś tylko lokalny fenomen,

Czyli jakby idą dalej niż ta widoczna w całym Kościele pobożność, lecz ostatecznie proponują określony rozwój dogmatyczny i znajdują silny wyraz w przestrzeni medialnej, często budząc wątpliwości wśród prostych wiernych.

Ta doktryna nie jest dojrzała jeszcze w Kościele i nie należałoby iść w tę stronę.

I dla tych, którzy w samym kościele rzymskokatolickim mają problem z tym dokumentem, zwłaszcza dla tych katolików bardziej tradycyjnych, tradycjonalistycznych, to jest lampka alarmowa, że ktoś tutaj chyba chce iść na rękę protestantom.

Więc są takie doprecyzowania, ograniczenia tego, jak o niej jako o pośredniczce można w Kościele Rzymskim mówić.

Jak to w Kościele w historii?

Pierwszy taki, że generalnie co do zasady jest tak, że ta cześć oddawana świętym zaczyna się już wtedy, kiedy ich nie ma na tym świecie, w kościele rzymskim, więc tak długo, jak ona chodziła wśród ludzi na ziemi, no to ciężko by się było spodziewać, że ten kult się dzieje.

No i w kontekście, który wtedy się pojawił, pewien etap przemian, który zachodził w Kościele katolickim, jakby sprowokował do tego, że musimy coś z tym zrobić.

Więc to nie było tak, że reformatorzy występowali przeciwko czemuś, co zostało nieomylnie przez jakiś sobor ogłoszony w Kościele.

Nie wiem, czy tak bym to określił, bo przyznania, że w Kościele pewne rzeczy się dzieją nie tak, jak powinny, ale nie na poziomie oficjalnego nauczania, tylko bardziej odpowiedzi na coś, co oddolnie się dzieje nie tak.

I tak myślę sobie, że dokładnie tak samo jest w Kościele.

I teraz on rozwija tę zasadę i mówi dalej tak, że zasada salaskryptura, znaczy on swoją uwagę rozwija i mówi, że zasada salaskryptura uśmierciła urząd apostoła w kościele.

To nie jest tak, że wszystko, co zostanie spisane w Watykanie, ogłoszone, jest uznawane w Kościele Rzymskim za nieomylne.

Bo najwyraźniej jest możliwe, żeby funkcjonowały w Kościele realne autorytety, w jakichś kwestiach się wypowiadały, coś ogłaszały, o czymś decydowały, niekoniecznie w sposób nieomylny.

I tak jest też w kościele rzymskokatolickim.

Jeżeli mamy jakąś strukturę w Kościele, są starsi, są pastorzy, jest też tak, że ktoś może z Kościoła zostać wyłączony z powodu albo życia w grzechu, albo przyjmowania jakiejś herezji.

Jeżeli już chodzi o Kościół, o Nowe Przymierze, my jako protestanci przyjmujemy, że Chrystus ustanowił w Kościele swoich autorytatywnych reprezentantów, przedstawicieli i to byli apostołowie.

I autorytet tego Pisma Świętego jest przyjmowany w Kościele od samego początku.

Nie jest przyjmowany w Kościele od samego początku autorytet jakiejś równoległej z Biblią tradycji.

że patrzysz na to, co aktualnie głosi hierarchia w Kościele i stwierdzasz, no nie, to mi się nie spina z tym, co było ogłoszone kiedyś.