Mentionsy

Wsparcie doświadczonego w dworskich intrygach Władysława Opolczyka wydawało się nieodzowne.

W tej sytuacji tylko Opolczyk mógł uratować andegaweńskie dziedzictwo i zapewnić powrót Rusi do Polski.

Pod presją Leopoldowych nacisków Elżbieta Bośniaczka ostatecznie postanowiła dotrzymać wcześniejszych zobowiązań i wysłała do Krakowa Władysława Opolczyka, by zadbał o realizację małżeństwa.

Z aktu Budzyńskiego, dokumentu znanego niestety tylko z późniejszych kopii wynika, że Elżbieta Bośniaczka zleciła Opolczykowi wyjazd z Wilhelmem do Krakowa i to pilnowanie, by związek Jadwigi i młodego Habsburga został skonsumowany.

Opolczyk zaś kuł żelazo póki gorące, aranżując kolejne schacki.

Wilhelm wspierany przez Władysława Opolczyka dostał się na Zamek Wawelski i ogłosił zawarcie małżeństwa z Jadwigą.

Słowem, Opolczyk planował zrobić to samo, co Siemowit IV dwa lata wcześniej, tylko tyle, że dużo bardziej umiejętnie.

Jadwiga przyjęła go w jednej ze swoich komnat w towarzystwie dwóch dostojników Władysława Opolczyka i ks.

W rezultacie ojcem chrzestnym został Władysław Opolczyk.

Próby Władysława Opolczyka, sprzymierzeńca Elżbiety Bośniaczki i Królowej Marii, by podważyć jej prawa, okazały się nieskuteczne.

Opolczykowi przez jej ojca, króla Ludwika Węgierskiego, a mowa tutaj o Złotoryi i Ziemi Dobrzyńskiej.

Władysław Opolczyk, były sojusznik, stał się problematyczny.

Mimo zabiegów Jadwigi, Opolczyk zorganizował zamach stanu, za co został aresztowany

Nad szybko uwolniony, nawet późniejsze powiązania rodzinne, małżeństwo córki Opolczyka z bratem Jagieły nie zażegnało konfliktów.

Opolczyk, tonący w długach, zastawił u toruńskiego mincerza swoją książęcą Mitrę, a w 1391 roku oddał krzyżakom kluczową twierdzę Złotoryję.

Jadwiga próbowała mediacji, ale Opolczyk kontynuował zdradzieckie działania, zastawiając ziemię dobrzyńską i sugerując rozbiór Polski.

Opolczyk skompromitowany i pokonany w wojnach został odsunięty od władzy.

Udało się odzyskać Rusi kilka prowincji zgarniętych przez Opolczyka.

Twierdził, że umowa została zawarta z Władysławem Opolczykiem i to z nim zakon zamierza rozmawiać.

Jadwiga wiedziała, że Opolczyk nie tylko nie dysponuje funduszami, by spłacić dług, ale także nie ma interesu w pomaganiu jej i jej mężowi.

Zgoda Jungingena na wysłanie listu do Opolczyka była czysto formalnym gestem, który nie miał większego znaczenia.