Mentionsy

Ponieważ na ścianie nic się nie ukazało, staruszek spojrzał błagającym spojrzeniem na piec.

— krzyknął staruszek.

– zawołał Staruszek.

Musiało mu się coś popsuć w poczciwym sercu, bo wszystkim się wydało, że staruszek drży.

Staruszek położył mu rękę na ramieniu i rzekł szybko.

Jak gdyby się tego obawiał, że staruszek przerwie mu niesłychane wyznaniem, zaczął mówić szybko, z dyszanym oddechem poganiając słowa pędzące na złamanie karku.

Zdumiał się staruszek.

– zawołał staruszek.

Lis, chytry lis, pomyślał ze zdumieniem staruszek.

Gdyby pan profesor pozwolił spróbować, bąknął Cisowski nieśmiało, staruszek cofnął morderczo wysunięty palec, usiłował natomiast zamienić zdumione swoje oczy w dwa sztylety.

— zawołał Staruszek wielkim głosem.

Widać bowiem było, że przezacny staruszek, którego można było przyłożyć do rany, tym razem nie żartuje, a musi być pewny swego,

Staruszek cokolwiek stropiony myślał przez chwilę, potem mówił głosem tak zimnym, że słowa wyglądały jak lodowe sople.

Staruszek patrzył na klasę, klasa patrzyła na staruszka.

Staruszek jeszcze rozmyślał, potem zaczął mówić powoli.

Dobrze, rzekł Staruszek z mocą.

Cisowski nie odejmował wzroku z posuwającego się szybko pióra, kiedy zaś Staruszek napisał trzecie nazwisko, odetchnął.

Gotowe, rzekł staruszek.

– Panie Cisowski – zawołał Staruszek uroczyście – kto ma być pytany dzisiaj według twojego proroctwa, ty fałszywy proroku?

Staruszek skoczył jak oparzony.

Staruszek był tak zdumiony, jak gdyby był świadkiem czarnoksięstwa.

– wybuchnął Staruszek.

Chłystek, chłystek, pomyślałem, chłystek, jęknął staruszek.

Ucieszył się staruszek.

Pomyślałem sobie, a nóż, staruszek?

Młody nie jestem, a staruszek to pieszczotliwe słowo.

Staruszek łypnął oczami i zaczął niespokojnie i szybko przetrząsać kieszenie.