Mentionsy

A koniec taki, że pani Starzyńska masz dwoje dzieci i żadnego sama nie wyhodowałaś.

Pani Starzyńska, bardzo już wszystko pamiętająca, zajęczała żona Fabiana, która tak drżała, że aż zęby jej głośno uderzały o siebie.

– Owszem, bo to na Niemen drapnął, ha, ha, ha – roześmiała się Starzyńska.

Starzyńska mówiła o pszenicy, której zbieranie w poniedziałek zaczynać trzeba, bo tak już dojrzała, że wnet wysypywać się zacznie.

Starzyńska w grube i pokaleczone, ale kształtne suche ręce klasnęła i zawołała.

Głośnym filuternym śmiechem, na wsze strony oczami błyskając, zaniosła się Starzyńska, a potem nogą o ziemię uderzając i szeroko ramionami rozmachując zawołała.

Jak się ma pani Starzyńska?

W małej przyciemnionej sieni starzyńska żwawo obracała okrągłym kamieniem żaren.