Mentionsy

Który, jak ów Ładyś z Chłopska mówiący, a bujną, złocistą czuprynę w górę zaczesujący nad szerokim czołem, nie mógł na tę porę przywdziać nowego obuwia, cholewami kolan sięgającego i czarnych spodni, których szelki ciemnymi liniami przeżynały na krzyż olśniewającą białość koszuli.

Za nim nadjeżdżało jeszcze kilka wozów, z których przy jednym ciągniętym przez mizernego konika ciężkim krokiem szedł bosy i cały wputno ubrany Ładyś.

Ładyś!

Czas też był, aby z pomocą mu pośpieszyli, bo młodszy, o kilkanaście lat, barczysty Ładyś i żona jego, wysoka, muskularna, z wielkimi rękami, choć wychudłą twarzą kobieta, z krzykiem też,

A taki koniec, że ten Ładyś, złodziej, na wszelki kłosek, na wszelką trawinkę cudzą przywiera z chciwości.

Ładyś!

Na którym siedział Ładyś w podartym nieco odzieniu i ze śladami uderzeń na twarzy.