Mentionsy

Antolka.

Mamie, powiedzcie, że Antolka zdrowa i dobrze rośnie.

Antolka, może nieprawdę ja mówię?

Wysmukła antolka, jak wiotka trzcina, odgięła się znad ziemi i obie ręce, z których w jednej sierp błyszczał, ruchem zmęczenia nad głowę wyciągając, odpowiedziała.

Antolka, Elżusia, dwie inne jeszcze dziewczyny wyprostowały się na zagonach i z uśmiechami, z niedowierzaniem, ale bez zdziwienia

Antolka w pół gołębie, a w pół dziewicze swe oczy, z ciekawością niezmierną i ze słodyczą głębokiego lubowania się ku Justynie wzniosła.

Tylko raz Antolka zachichotała z mimowolnych stękań, które niekiedy wydzierały się z piersi Justyny.

Przed niewielką kuchenną płytą, ogromnym kapturem osłoniętą, stała antolka cała w świetle rozpalonego w piecu ogniska.

Dźwięcznym, nieposkromionym szesnastoletnim chichotem śmiała się Antolka.

Z głębi domu, z kuchni, w której Antolka wieczerze gotowała, doleciało grube i długie bełkotanie indyka, przy którym wybuchnął srebrny i nieposkromiony śmiech dziewczęcy.