Mentionsy

Gdy ja zaczęłam tak spontanicznie pisać te książki o muminkach, okazało się, że ten fandom, ta społeczność muminkowa w Polsce istnieje.

Signet taka była i potem ta cecha została uwypuklona u mamusi, muminka, która gdy ta coś, powiedzmy, źle się czuje, boli go gardło, jest przeziębiona na początku pamiętników, to wiadomo, że mama rusza z całą pomysłowością swoją.

Ja trochę jak tatuś muminka dzisiaj, bo boli mnie gardło, jak słychać.

Coś jest z tymi muminkami na rzeczy.

Czytając Pippi i Sokrates, cały czas wybrzmiewała myśl, że w muminkach jest tego jeszcze więcej, tej filozofii ukrytej i wplecionej.

Wspomniałem coś o muminkach i nagle moja koleżanka wyciąga z torebki...

To jest właśnie ta metoda mamy Muminka.

Mama Muminka dostarcza swój czar, ale to nie wystarcza.

Stąd też nie, mamusi muminka, która pada przed ostatnim tomie, tatuś muminka i morze, to jest jakiś ewenement.

Tatuś muminka i morze, tom ósmy, potem już w dziewiątym tomie ich nie będzie.

Też od mamusi Muminka, która niczym Sokrates naprowadza na różnego rodzaju wnioski, ale nie mówiąc, że tak ma być, tylko zadając pytania, podpowiadając mimochodem, to rozmówca ma sam dojść do takiego, a nie innego wniosku.

No ale właśnie jest ta myśl, złota muminka, jak i każdy jest inny.

Wyszła mi mama Muminka w tym teście, że ja jestem nią.

Ale tatuś muminka i morze, no to przecież Arkadia się zachwiała, opuszczają swoje miejsce i szukają swojego domu na bardzo niegościnnej wyspie.

Ona też nie umie się komunikować, trochę śpiewa w ostatnim tomie, w przedostatnim, przepraszam, w ostatnim, w którym jest obecny, czyli Tatoś, Muminka i Morze.