Mentionsy

Marian Kasprzyk w 1964 roku dopełnił złote trio polskiego boksu wraz z Kulejem i Grudniem, gdy pokonał w finale zmagań bokserskich na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio reprezentanta ZSRR Ričardasa Tamulisa.

Niższy Kasprzyk był znakomicie przygotowany na to, co Tamulis mógł zaoferować w ringu.

Kasprzyk został mistrzem olimpijskim wbrew wszystkiemu, co zgotował mu los.

Marian Kasprzyk urodził się w Kołomanii, niedaleko Kielc.

Lecz Sparta miała również sekcję bokserską, a że starszy brat Mariana już wcześniej zaznajomił go z tą dyscypliną, Kasprzyk powoli zaczął przerzucać się na boks.

Padło na Kasprzyka, który pokonał niemieckiego zawodnika przed czasem i wzbudził zainteresowanie ze strony BBTS-u.

I tam właśnie zaczęła się wielka kariera Kasprzyka.

Na Mistrzostwach Polski Kulej był lepszy od Kasprzyka, lecz trener kadry Felix Stamm brał pod uwagę inne czynniki.

Marian wspomniał, że forma Jerzego na międzynarodowej arenie tuż przed Igrzyskami nie była najlepsza, więc Stamm postawił właśnie na Kasprzyka.

W drodze po medal Kasprzyk pokonał również jednego z faworytów, ówczesnego mistrza olimpijskiego Władimira Jęgibariana.

Niestety w walce z Jęgibarianem Kasprzyk nabawił się krwiaka nad okiem, nie udało się go na czas wyleczyć i Marian nie został dopuszczony do półfinału, przez co musiał zadowolić się brązowym medalem.

Kasprzyk miał z pewnością co świętować w Sylwestra 1960 roku.

Zaczepki przerodziły się w bójkę i Kasprzyk trafił do aresztu na 18 dni.

Feliks Stamm i Zbigniew Pietrzykowski zdołali go wyciągnąć z celi, a Kasprzyk otrzymał półroczną dyskwalifikację od Polskiego Związku Bokserskiego, ale w zawieszeniu.

Niestety po pewnym czasie Kasprzyk ponownie wdał się w bójkę, tym razem z milicjantem, który podrywał jego narzeczoną.

Kulej na 100% jechał na igrzyska, więc co z Kasprzykiem?

Obaj zawodnicy byli zdeterminowani, aby znaleźć się na igrzyskach, dlatego sztam zorganizował dwie walki między Kasprzykiem a Drogoszem.

Leszek w obu spotkaniach był liczony, więc zwycięzca i reprezentant Polski w wadze półśredniej był oczywisty – Marian Kasprzyk.

Kraj kwitnącej wiśni zachwycił Kasprzyka, ale nie przyjechał tam na zwiedzanie.

Jak wyglądała droga Kasprzyka i Tamulisa do finału Igrzysk Olimpijskich w Tokio?

W jednej szesnastej finału Kasprzyk pokonał 3-2 mistrza Igrzysk Panamerykańskich reprezentanta Chile Misaela Villagrana.

Kasprzyk w tym samym etapie wygrał 5-0 z reprezentantem Nigerii Sikiru Alimim.

W półfinale po zaciętej walce Kasprzyk zwyciężył 3-2 z Włochem Silvanem Bertinim.

Kasprzyk miał o jenną walkę więcej, a starcia z Cilijczykiem i Włochem nie należały do najłatwiejszych.

Starcie Marian Kasprzyk kontra Ričardas Tamulis o złoty medal olimpijski w wadze półśredniej odbyło się 23 października 1964 roku.

W tym momencie wszystkie oczy zwróciły się w stronę Kasprzyka, który miał dopełnić złotego hat-tricka i pokazać światu wielkość polskiego boksu.

Felix Stamm po walce Kuleja musiał pobiec do szatni, obudzić Kasprzyka i przygotować go do starcia z Tamulisem.

Kasprzyk jako niższy zawodnik postawił na mocną pracę całym tułowiem.

Po pierwszej połowie pierwszej rundy Kasprzyk zdążył już dobrze poznać rywala i zaczął grać ofensywnie.

Kasprzyk z myłkami pięknie sprawdzał rywala, cały czas wyczuwając, na ile może sobie pozwolić, jednocześnie pozostając czujnym, unikając większości ciosów i przyjmując je na gardę.

Ta walka to majstersztyk pod względem adaptacji taktycznej, jaką wykazał się Kasprzyk.

Kasprzyk nie bał się podejmować wymian, ale robił to w odpowiednim momencie, przez co rzadko kiedy był skutecznie kontrowany.

Kasprzyk 4, Tamulis 1.

Tak oto Marian Kasprzyk został mistrzem olimpijskim i w hali trzykrotnie wybrzmiewał Mazurek Dąbrowskiego.

Już w pierwszej rundzie tego finałowego starcia Kasprzyk złamał kciuk.

Sztam rozważał poddanie Mariana, ale Kasprzyk postawił sprawę jasno.

Poza złotym medalem Kasprzyk otrzymał premię w wysokości 30 dolarów.

W tej walce Kasprzykowi pękły spodenki i masażysta polskiej reprezentacji Stanisław Zalewski musiał oddać mu swoje.

Niestety Kasprzyk nie obronił tytułu mistrza olimpijskiego, był zbyt zdekoncentrowany.

Marian Kasprzyk kontynuował karierę jeszcze przez wiele lat, aż do 1974 roku.

W 1992 roku Kasprzyk otrzymał druzgocącą wiadomość, wykryto u niego nowotwór.

Właśnie przez tę głęboką wiarę Kasprzyk zdecydował się przekazać swoje olimpijskie medale duchownym.

Niestety 2 lutego 2026 roku w wieku 86 lat Marian Kasprzyk odszedł.