Mentionsy

Innymi drzwiami wymknął się Morel.

Kabriolet uwiozł Wilforta i Dawliniego do domu, a w tej samej chwili Morel pukał do drzwi Monte Christa.

Gdy zaanonsowano Morela, z którym rozstał się zaledwie dwie godziny wcześniej, uniósł głowę.

Również u Morela musiały zajść jakieś nowe okoliczności, skoro młody człowiek, który żegnał go dwie godziny temu z uśmiechem na ustach, powracał teraz tak wstrząśnięty.

Morello sunął się na potel.

Morel zawahał się.

Morel wezwał Baptystę i cicho coś do niego powiedział.

– zapytał Hrabia, gdy Morel wszedł do pokoju.

— wykrzyknął Morel.

Monte Christo położył taki nacisk na te słowa, że Morel porwał się z miejsca i wykrzyknął.

Na twarzy Morela odmalowało się okropne cierpienie.

– zakrzyknął Morel z taką zgrozą, że Monte Christo zadrżał on, który zachowałby spokój, nawet gdyby niebo runęło na ziemię.

Ale ja, ryknął z rozpaczą Morel, ja ją kocham.

Zawołał Monte Christo, zrywając się na równe nogi, chwytając Morela za ręce, które młodzieniec załamywał i wznosił do nieba.

Nigdy jeszcze Morel nie widział takiego wyrazu twarzy.

Morel głucho jęknął.

Morel potrząsnął smutno głową.

Boże, Boże, rzekł Morel, przeraża mnie Pan tą swoją zimną krwią, a więc jest Pan w stanie walczyć ze śmiercią?

Morel, ulegając niezwykłemu wpływowi, jaki wywierał Monte Christo na swe otoczenie, nawet nie próbował się spod niego wyrwać.