Mentionsy

Monte Christo, jak to miał w zwyczaju, zaczekał, aż Dupré odśpiewa do końca słynną arię, pójdź za mną, po czym wstał i wyszedł.

Kto jednak dobrze znał hrabiego, szybko domyśliłby się, jakie targają nim uczucia, słysząc, jak Monte Christo krzyknął od progu do nubijczyka.

Były to specjalne pistolety, z których hrabia de Monte Christo strzelał do celu u siebie w domu.

— podjął Monte Christo z gorzką ironią.

Monte Christo wypowiedział to imię z taką nienawiścią, że dreszcz wstrząsnął całym ciałem Mercedes.

Rzekł Monte Christo ze strasznym spokojem w głosie.

A dlaczegoż to, zawołał Monte Christo, byłem nieobecny i dlaczego pani byłaś samotna?

I Monte Christo podszedł do sekretarzyka, a otworzywszy szufladę, wyjął z niej pożółkłą kartkę, na której atrament nabrał rudawej barwy.

Hrabia de Monte Christo wyjął ją z akt sprawy Emanuela Dantesa tego dnia.

— Odkupiłem go za dwieście tysięcy franków — rzekł Monte Christo.

— Mercedes — powtórzył Monte Christo.

Monte Christo westchnął, ale to westchnienie przypominało jęk i porwał się za swoje piękne włosy.

– zawołał Monte Christo, szarpiąc się znowu za włosy.

— Tym lepiej — odpowiedział Monte Christo.

Mercedes krzyknęła i rzuciła się ku Monte Christowi, nagle jednak zatrzymała się.

— Tak, pani będzie żył — odparł Monte Christo, zaskoczony, że Mercedes bez wahania przyjęła jego ofiarę.

Monte Christo oparł czoło na rozpalonych dłoniach, jakby nie mógł już unieść ciężaru swoich myśli.

Na zegarze inwalidów wybiła pierwsza, gdy powóz unoszący panią de Morcer zaturkotał po bruku pól elizejskich i Hrabia Monte Christo uniósł głowę.