Mentionsy

Morel szedł sprężystym krokiem, a neszczęsny Barua starał się jak mógł dotrzymać mu kroku.

Barua szuka mu teraz przyzwoitego mieszkania.

— Napij się, kochany Barua — rzekła dziewczyna.

— To prawda — rzekł Barua — że umieram z pragnienia i chętnie wypiłbym za zdrowie państwa szklankę lemoniady.

Barua wyniósł utacę i ledwie znalazł się na korytarzu.

— Barua — zawołała Valentin.

— Barua, chodź tutaj.

— Barua odprowadzi pana do drzwi — rzekła Valentin do Morela.

W tej chwili wszedł Barua.

Barua odwrócił się, zrobił trzy kroki w tył, potknął się i upadł wprost pod nogi nortyjera.

Baruazy, zmienioną twarzą, z oczami nabiegłymi krwią, z szyją wygiętą do tyłu, wyciągnięty był na podłodze.

Biedny barua bardzo chciał się napić i wypił, co było.

Oto jest naczynie z fiołkowym syropem, a tu karawka z resztą lemoniady, której napił się już pan Nortrier i Barua.

Nieszczęsny Barua został otruty fałszywon angosturą i orzechem świętego Ignacego, rzekł lekarz.