Mentionsy

Morel miał lat 31, a Barois 60.

Morel był upojony miłością, Barois zaś znużony niezmiernym upałem.

Barois, przed którym niczego nie ukrywano, stał na uboczu i uśmiechał się tylko, ocierając wielkie krople potu z czoła.

— O mój Boże, jak gorąco naszemu poczciwemu Barois!

— Bo też, proszę panienki, okropnie się zbiegałem — rzekł Barois.

– rzekł Barois, chwiejąc się na nogach.

– Cóż to ci jest, mój Barois?

I rzeczywiście, Barois drżał coraz mocniej.

Nourtier, widząc Barois w takim stanie, zaczął nerwowo mrugać oczami, a w jego wzroku pełnym życia i przenikliwości malowały się wszystkie uczucia miotające jego sercem.

Barois zrobił kilka kroków w kierunku swego pana.

Barois zaczął odzyskiwać przytomność.

Lekarz de Avrigny i pan Wilfort przenieśli Barois na kanapę.

– Jak się czujesz, mój barois?

— Och, panie doktorze — zawołał Barois — znowu mi to wraca.

Czy Barois przyrządził dla pana lemoniadę?

Wtem Barois wydał z siebie westchnięcie i jego szczęki rozwarły się z chrzęstem, co zwróciło uwagę lekarza.

Mój Barois, rzekł.

Barois niezrozumiale wybełkotał kilka słów.

Wziął Barois pod ręce i przyciągnął go do sąsiedniego pokoju, ale natychmiast wrócił do Nortriera, by zabrać resztę Lemoniady.

I tę truciznę rozpoznałem od razu u biednego Barois.