Mentionsy

I oto w chwili, gdy pani de Vilfort prosi mnie, abym jej pożyczyła powozu z końmi, bo chciała się przejechać jutro do Lasku Bolońskiego, a ja jej to obiecuję, konie znikają ze stajni.

A ja nazywam się Heloisa de Vilfort.

Ależ on ryzykował życiem, zawołała pani de Vilfort, pozostając pod wrażeniem władczego tonu hrabiego.

Pani de Vilfort zamilkła.

Pani de Vilfort zbladła, przytrzymała ręce dziecka i przyciągnęła je do siebie, ale uspokoiwszy się zaraz, rzuciła szybkie, ale wymowne spojrzenie na szkatułkę, co przyuważył w przelocie Hrabia.

Pani de Vilfort drgnęła z radości i przyciągnęła synka do siebie, rzekła – Edwardku, popatrz na tego poczciwego sługa, jaki odważny, naraził swoje życie, aby zatrzymać konie, które poniosły nasz powóz, a o mało się nie rozbiliśmy.

Pani de Vilfort zaś upomniała synka z umiarem, który nie spodobałby się russo, gdyby mały Edwardek zwał się Emilem.

– zapytała pani de Vilfort, wstając i gotując się do wyjścia.

— Ależ tymi samymi końmi nie odważę się pojechać — rzekła pani de Vilfort.

Eloisa de Vilfort.

A pan de Vilfort, jak pisała Eloisa, ubrał się w czarny frak i białe rękawiczki, kazał przywdziać służbie najparadniejszą liberię, wsiadł do karety i pojechał pod numer 30 domu na polach elizejskich.