Mentionsy

I Danglars opadł na siedzenie, wołając do Stangreta, tak aby go słyszano na całej ulicy.

Monte Christo, powiadomiony w czas, obserwował barona zza żaluzji, za pomocą wybornej lunety, z taką samą uwagą, z jaką Danglars studiował dom, ogród i służbę.

— Panie hrabio, pan Danglars zapłacił za te konie szesnaście tysięcy franków.

Na odgłos kroków danglarsa hrabia odwrócił się.

A czy ja mam honor z panem baronem Danglarsem, kawalerem Legii Honorowej i członkiem Izby Deputowanych?

Monte Christo wymienił wszystkie tytuły, jakie były na bilecie wizytowym Danglarsa.

Danglars uczył ten przytyk i przygryzł wargi.

O no, niezupełnie, odparł zakłopotany Danglars.

Danglars przygryzł znowu wargi.

Odpowiedział Danglars uśmiechając się niemal drwiąco.

No to ma znaczyć, podjął Monte Christo, że o ile dom Thomson i French gotów jest popełniać szaleństwa, bank Danglarsa nie ma zamiaru iść za jego przykładem.

No tak, panowie Thomson i French podejmują się interesów, nie zważając na cyfry, ale pan Danglars ma swoich cyfr granice, jest bowiem mędrcem, jak to przed chwilą powiedział.

Będziesz mógł się pan przekonać, że jakkolwiek budżetu banku Danglars jest ograniczony, może jednak zaspokoić największe potrzeby.

Milion, powtórzył Danglars z butą, jaka charakteryzuje głupotę.

Takiego człowieka jak Danglars należało walić po głowie, nie zaś kłuć.

Danglars poddał się.

O, proszę pana, te trzy podpisy warte są wiele milionów, powiedział Danglars, podnosząc się, jakby chcąc oddać hołd potędze złota uosobionej w człowieku, który stał przed nim.

Dobrze zakrztusił się Danglars.

Danglars zadzwonił i wszedł służący ubrany w pyszną liberię.

– zapytał Danglars.

– spytał Danglars z taką dobrodusznością, że Monte Christo uśmiechnął się w duchu znał już bowiem domowe tajemnice bankiera.

Aha, tak, tak, rzekł Danglars.

— Pójdę przodem, by wskazać panu hrabiemu drogę — rzekł z ukłonem Danglars.