Mentionsy

— Czy to już Monte Christo?

— zawołał mężczyzna, ujmując w obie ręce dłoń Monte Christo.

Monte Christo spostrzegł to i poczekał chwilę.

– W tym się nie przejmuj, Maksymilianie – rzekł z uśmiechem Monte Christo.

Mylisz się, Morelu, rzekł Monte Christo.

– zapytał Monte Christos, poglądając dziwnie na Morela.

Gwałtowność ostatnich słów Morera przeraziła Monte Christo.

Niech i tak będzie, odpowiedział Monte Christo.

Monte Christo pociągnął go lekko za sobą.

Monte Christo zajął miejsce naprzeciw niego.

Monte Christo patrzył na Morela z niewymowną serdecznością.

spytał Monte Christo, a w jego głosie brzmiało głębokie wzruszenie.

– Słuchaj, Maksymilianie – odezwał się znowu Monte Christo – nie mam na świecie żadnych krewnych, wiesz o tym.

— A więc dobrze — rzekł Monte Christo, a twarz rozjaśniła mu się po tych słowach.

Monte Christo wstał i podszedł do zamkniętej szafy.

Monte Christo patrzył na niego, siedząc naprzeciw w cieniu.

I wydało mu się, że Monte Christo uśmiecha się, nie owym dziwnym, przerażającym uśmiechem, który pozwolił mu przeczuć nieraz tajemnicę tej skrytej duszy, ale uśmiechem pełnym życzliwości i współczucia, niczym ojciec śmiejący się z dziecka, które plecie głupstwa.

Monte Christo wskazał sofę, na której spoczywał Morel.

Walentyn chwyciła dłoń Monte Christo i w uniesieniu radości podniosła ją do ust.

— zapytał Monte Christo ze wzruszeniem, które na próżno starał się ukryć.

Zaopiekujcie się nią, ty, pani i Morel, ponieważ od dziś — tu głos uwiązł Monte Christowi w gardle — ponieważ od dziś będzie sama na świecie.

Monte Christo odwrócił się.

Ona opowiadała, jak to Hrabia Monte Christo wszedł do jej pokoju, odkrył przed nią całą zbrodnię i jak w cudowny sposób ocalił jej życie, pozwalając ludziom wierzyć, że umarła.

Wasz przyjaciel, Edmundontes Hrabia de Monte Christo.