Mentionsy

Mieszkali tam Mercedes i Albert.

Mercedes bardzo się zmieniła.

Nie, Mercedes zmieniła się, ponieważ utraciła blask w oczach, a z jej ust zniknął uśmiech, ponieważ na skutek nieustannego zakłopotania przygasł jej tak niegdyś błyskotliwy dowcip.

Mercedes nie zbladła zatem, gdy Albert powiedział, Mamo, nie mamy więcej pieniędzy.

Nigdy przedtem Mercedes nie zaznała prawdziwej nędzy.

Mercedes nie miała czym napalić w tym wyziębionym i pustym pokoju.

— Nic — rzekła Mercedes z bolesnym uśmiechem.

— rzekła Mercedes, czerwieniąc się.

Dobrze, rzekła Mercedes, ale skąd weźmiemy te 200 franków?

– zdziwiła się Mercedes.

— Dziecko drogie — szepnęła Mercedes, usiłując na próżno wstrzymać łzy.

Mercedes wystchnęła.

Mercedes uniosła oczy w górę i po policzkach spłynęły jej łzy.

– Boże, Boże – zawołała Mercedes – ale dlaczego myślisz, że mnie zabiją?

Mercedes westchnęła, siląc się na uśmiech.

— Tak, będę żyła — zawołała Mercedes.

— Dobrze — odparła Mercedes, spoglądając szlachetnie.

– Dobrze, więc jedźmy – rzekła Mercedes, narzucając na siebie kaszmirowy czarny szal, jedyny jaki wzięła, przypadkiem bardzo kosztowny.

— Mamo — rzekł, zwracając się do Mercedes.

Patrzył jak Mercedes wsiadała do powozu, widział jak odjeżdżał Diligence i jak odchodził Albert.