Mentionsy

Nim Debray zaczął czytać, zawahał się przez chwilę, jakby chciał odgadnąć, co mogło być w liście, a raczej jakby już podjął decyzję, niezależnie od tego, co list mógł zawierać.

Debray spojrzał miłą woli na baronową, która zaczerwieniła się aż po białka oczu.

Nie rozumiem, rzekł Debray z lodowatym chłodem w głosie.

Lecz Debray nie odpowiadał, a ona patrzyła nadal spokojnie i prosząco.

Ale widząc ów niefrasobliwy gest, który niechcący wykonał Debray, ukośne spojrzenie, jakie mu towarzyszyło i głęboki ukłon złożony w znaczącym milczeniu, uniosła głowę, otwarła drzwi i spokojnie, bez scen, ale i bez wahania, zbiegła ze schodów.

– zawołał Debray po jej wyjściu.

— rzekł Debray.

Albert zrozumiał, co miał na myśli Debray.

— To pan Debray, sekretarz ministra spraw wewnętrznych, niegdyś mój przyjaciel.

— wybełkotał Debray.

Powiedziałem tak Panie Debray, ponieważ aż do dziś nie mam już przyjaciół i nawet nie powinienem ich mieć.

Debray podszedł.