Mentionsy

Tak rozpoczynała się partyzancka epopeja Hubala.

Pierwsze starcia z Niemcami oddział Hubala miał już na początku października 1939 roku.

Na początku listopada 1939 roku niewielki oddział Hubala, 22 mężczyzn plus jedna kobieta, łączniczka, Tereska, czyli Marianna Zell, zatrzymali się we wsi Sisownik, o czym tego samego dnia dowiedzieli się Niemcy i uderzyli natychmiast.

Oddział Hubala salwował się ucieczką, ale w jej wyniku utracono niemalże wszystkie konie.

Natomiast wraz z rozwojem oddziału Hubala ruszył bezwzględny niemiecki terror skierowany przeciwko ludności polskiej.

W styczniu 1940 roku oddział Hubala liczył około 30 osób.

Losy oddziału Hubala miały niebawem się zmienić.

Ten wzmagał nacisk na eliminację Hubala.

W czasie kwietniowych walk 1940 roku do Hubala dotarł rozkaz dowódcy obszaru nr 1 Związku Walki Zbrojnej, pułkownika Roweckiego, pseudonim Rakoń Grabica, o zaprzestaniu działalności partyzanckiej.

Major dalej prowadził walkę, która w dowództwie Związku Walki Zbrojnej była odbierana bardzo negatywnie i sam Rowecki mówił o potrzebie oddania Hubala pod sąd, powtarzając, że teraz potrzebna jest konspiracja, a partyzantka nią nie jest.

Aby dopaść Hubala, szalonego majora, jak nazywali go Niemcy, okupant wysłał wielotysięczne siły piechoty, w tym broń pancerną.