Mentionsy

Major Henryk Dobrzański, Hubal.

Te słowa miał wypowiedzieć major Henryk Dobrzański, dowodzący resztkami żołnierzy ze 110 i 102 Pułku Ułanów, po tym jak dotarły do niego informacje o kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej po lesie generała Kleberga.

Szalonego Majora, Der tolle Major, jak Dobrzańskiego określali Niemcy.

Taką niezwykłą postacią był Henryk Dobrzański.

Młody Dobrzański był człowiekiem hardym, stanowczym, a dla innych upartym młokosem.

Jedno wiemy, charakter Dobrzańskiego zbliżył go do dębu, nie do wierzby.

W grudniu 1914 roku Henryk Dobrzański został żołnierzem Polskich Legionów.

Szlak bojowy Dobrzańskiego to oczywiście szlak drugiej brygady.

Jednak dla Dobrzańskiego nie było niewoli, z której nie mógł i nie chciałby uciec.

Dobrzański najlepiej czuł się w siodle, w polu, na linii.

W tym Dobrzański był naprawdę mistrzem, arcymistrzem.

Wśród nich znalazł się i Dobrzański.

W sumie w swych latach sportowej kariery Dobrzański zdobył 22 pierwsze, 3 drugie oraz 4 dalsze lokaty.

W 1927 roku rotmistrz Dobrzański został awansowany na majora i objął dowództwo szwadronu w XVIII Pułku Ułanów, o którym to w Żurawiejkach śpiewano.

Dla Henryka Dobrzańskiego rozpoczynała się jego nowa, ostatnia wojenna Odyseja.

W tym ostatnim dowodził legendarny podpułkownik Jerzy Dąbrowski, a jego zastępcą został właśnie major Dobrzański.

Dobrzański jednak broni nie złożył i z kilkudziesięcioma ułanami ruszył ku Warszawie, ale nie zdążył.

To wtedy major Henryk Dobrzański stał się Hubalem.

Ta koncepcja była w kolizji z ideą walki natychmiastowej, jaką prowadził major Dobrzański.

30 marca 1940 roku czujki polskie poinformowały Dobrzańskiego o obławie, a ten postanowił przyjąć walkę.

W wyniku ataku na miejscu z bronią w ręku zginął major Henryk Dobrzański, pseudonim Hubal, oraz jego ordynans kapral Antoni Kosowski, pseudonim Ryś.