Mentionsy

Kariera Jakuba Bermana.

Wśród nich zaś czołowe miejsce zajął Jakub Berman.

Wracając do Jakuba Bermana należy odnotować, że w przeciwieństwie do wielu partyjnych towarzyszy ominęły go z jednej strony sanacyjne więzienia, w tym budząca uzasadniony strach Bereza Kartuska, z drugiej zaś wspomniane wcześniej stalinowskie czystki i represje wymierzone w szeregi bratnich partii.

Odtąd najważniejszym słowem stało się przeżyć, a na to Jakub Berman mógł liczyć jedynie u boku Moskwy.

Tymczasem bardziej powściągliwie wspominał tę chwilę Jakub Berman, choć warto mieć na uwadze czas i okoliczności, w jakich to czynił.

W stolicy Podlasia natomiast, dzięki protekcji Stefana Wierbłowskiego, w okresie PRL-u dość znaczącego prominenta, Jakub Berman rzeczywiście pełnił funkcję inspektora pracy, dodajmy, przy obwodowym Komitecie Białoruskiej Partii Komunistycznej.

Szledząc losy Jakuba Bermana, nie sposób pominąć dość ważnego momentu, jakim był jego pobyt w podległej kominternowi, a więc międzynarodówce komunistycznej, Szkole Leninowskiej w Kusznarenkowie, niedaleko Ufy.

Tak też było w przypadku Jakuba Bermana.

Wkrótce jednak Jakub Berman stał się niekwestionowaną drugą osobą w państwie, a zarazem żywym symbolem bezwzględności wobec wrogów nowej ludowej Polski.

Całkowitą władzę w kraju sprawowała grupa w pełni oddanych i wiernych Moskwie notabli, do których, prócz przywołanego już Bieruta, niezaprzeczalnie zaliczał się również Jakub Berman.

W ten sposób wokół Wiesława i jego środowiska rozpoczęła się misterna operacja znana pod nazwą odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego, którą to nadzorowali ludzie Bieruta, szczególnie zaś Jakub Berman.

Z chwilą, gdy Gomułka został odsunięty na boczny tor, nic już nie stało na drodze, aby ster władzy w państwie, co też mogliśmy usłyszeć, całkowicie uchwycił swoisty triumwirat w osobach Bolesława Bieruta, a więc pierwszego sekretarza nowej już Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Hilarygo Minca, odpowiedzialnego za nadzór nad gospodarką oraz rzecz jasna Jakuba Bermana.

Trafnie oddawała to postać Jakuba Bermana.

Jako członek biura politycznego PPR i PZPR, zasilając przy tym sekretariat Komitetu Centralnego, dzierżąc mandat posła i jednocześnie sprawując pieczę nad kluczowymi resortami, Jakub Berman zdawał się być osobą o zbyt mocnej pozycji i na zbyt potrzebną partii, by zostać okrzyknięty jej wrogiem.

W przypadku Polski padło na Władysława Gomułkę i krąg jego współpracowników, jednakże zanim aresztowano towarzysza Wiesława, sygnały płynące z Moskwy wskazywały na zgoła inne środowisko, skupione wokół najbliższego współpracownika Bieruta i zdawałoby się jego zaufanego pomocnika, czyli Jakuba Bermana.

Zachwiana pozycja Jakuba Bermana wpisywała się po części w dodatkowy aspekt o podłożu antysemickim, jaki na Kremlu znalazł swoje ujście chociażby w tzw.

Kolejne lata Jakub Berman spędził stosunkowo spokojnie, pracując do 1968 roku w Spółdzielni Wydawniczej Książka i Wiedza.