Mentionsy

Kariera Jakuba Bermana.

Bermana w Polsce nie mniej do powiedzenia niż Bierut.

Wracając do Jakuba Bermana należy odnotować, że w przeciwieństwie do wielu partyjnych towarzyszy ominęły go z jednej strony sanacyjne więzienia, w tym budząca uzasadniony strach Bereza Kartuska, z drugiej zaś wspomniane wcześniej stalinowskie czystki i represje wymierzone w szeregi bratnich partii.

W nawiązaniu do powyższych słów należy wspomnieć, że sowiecka agresja 17 września nie zastała Bermana od razu w Białymstoku, lecz w Tarnopolu i to w dodatku bez rodziny, albowiem jego żona i córka przebywały wówczas w bombardowanej przez Niemców Warszawie.

Praca Bermana w sztandarze trwała ledwie kilkanaście tygodni, albowiem dla każdego kto przebywał na terenie kraju Rad wszystko zmieniło się z nadejściem czerwca 1941 roku.

Osoba Bermana zaczęła odgrywać coraz większą rolę wśród polskich komunistów, dla których Stalin przygotowywał już własny plan.

Szledząc losy Jakuba Bermana, nie sposób pominąć dość ważnego momentu, jakim był jego pobyt w podległej kominternowi, a więc międzynarodówce komunistycznej, Szkole Leninowskiej w Kusznarenkowie, niedaleko Ufy.

Kontakty Bermana z sowieckimi dygnitarzami pokroju Georgija Dymitrowa, Wieczesława Mołotowa czy też Dymitra Manuilskiego nie były zresztą żadną tajemnicą.

Tak też było w przypadku Jakuba Bermana.

Z chwilą, gdy Gomułka został odsunięty na boczny tor, nic już nie stało na drodze, aby ster władzy w państwie, co też mogliśmy usłyszeć, całkowicie uchwycił swoisty triumwirat w osobach Bolesława Bieruta, a więc pierwszego sekretarza nowej już Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Hilarygo Minca, odpowiedzialnego za nadzór nad gospodarką oraz rzecz jasna Jakuba Bermana.

Trafnie oddawała to postać Jakuba Bermana.

W przypadku Polski padło na Władysława Gomułkę i krąg jego współpracowników, jednakże zanim aresztowano towarzysza Wiesława, sygnały płynące z Moskwy wskazywały na zgoła inne środowisko, skupione wokół najbliższego współpracownika Bieruta i zdawałoby się jego zaufanego pomocnika, czyli Jakuba Bermana.

Zachwiana pozycja Jakuba Bermana wpisywała się po części w dodatkowy aspekt o podłożu antysemickim, jaki na Kremlu znalazł swoje ujście chociażby w tzw.

Co zaś się tyczy grupy skupionej wokół Bermana, do której ze względu na pochodzenie zaliczono także innych prominentów w pokroju Hilarego Minca czy Romana Zambrowskiego, oskarżenie budowano na bazie rzekomo forsowanej przez tę grupę polityki żydowskiego nacjonalizmu i kosmopolityzmu.

Los okazał się dla Bermana dość łaskawy.