Mentionsy

Bermana w Polsce nie mniej do powiedzenia niż Bierut.

W pierwszym na swój sposób przejściowym okresie postawiono na grupę Władysława Gomułki przebywającą podczas wojny w okupowanej Polsce, jednakże docelowo ważniejszą miała się okazać ekipa skupiona wokół Bolesława Bieruta, a więc partyjni towarzysze odpowiednio przeszkoleni i przygotowani przez Sowietów.

Pozycja, jaką w ciągu czterech lat wojny zbudował sobie w kręgach bliskich Stalinowi, pozwalała mu w zasadzie stać w jednym szeregu z Wandą Wasilewską, Alfredem Lampe, choć ten zmarł pod koniec 1943 roku, z Zygmuntem Berlingiem czy nawet z Bolesławem Bierutem.

stalinizmu w Polsce trwał do momentu śmierci Bolesława Bieruta w marcu 1956 roku lub jeszcze przez kilka miesięcy, czyli do tzw.

Całkowitą władzę w kraju sprawowała grupa w pełni oddanych i wiernych Moskwie notabli, do których, prócz przywołanego już Bieruta, niezaprzeczalnie zaliczał się również Jakub Berman.

W ten sposób wokół Wiesława i jego środowiska rozpoczęła się misterna operacja znana pod nazwą odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego, którą to nadzorowali ludzie Bieruta, szczególnie zaś Jakub Berman.

W miarę jak Bierut i jego najbliżsi współpracownicy, Minc, Berman, a później nawet Worakowski, rozbudowali koncepcję politycznych zarzutów i oskarżeń Gomułki, mówił w latach 50. na falach Radia Wolna Europa, wbiegły na zachód pułkownik UB Józef Światło.

Z chwilą, gdy Gomułka został odsunięty na boczny tor, nic już nie stało na drodze, aby ster władzy w państwie, co też mogliśmy usłyszeć, całkowicie uchwycił swoisty triumwirat w osobach Bolesława Bieruta, a więc pierwszego sekretarza nowej już Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Hilarygo Minca, odpowiedzialnego za nadzór nad gospodarką oraz rzecz jasna Jakuba Bermana.

Pomimo, że ten ostatni nigdy nie dorównywał pozycją Bierutowi, to jednak nikt nie śmiał wątpić, że to on był faktycznym numerem dwa, odpowiedzialnym za szereg istotnych dla partii kwestii, a właściwie za ich kontrolę.

W przypadku Polski padło na Władysława Gomułkę i krąg jego współpracowników, jednakże zanim aresztowano towarzysza Wiesława, sygnały płynące z Moskwy wskazywały na zgoła inne środowisko, skupione wokół najbliższego współpracownika Bieruta i zdawałoby się jego zaufanego pomocnika, czyli Jakuba Bermana.

Z tego co wiedziałem mogę stwierdzić, że Berman ma w Polsce nie mniej do powiedzenia niż Bierut, ale pozycja jego nie zawsze była mocna.

Sytuacja zmieniła się po raz kolejny po śmierci Bieruta, któremu Berman zdawał się zawdzięczać kilkukrotną ochronę swojej osoby przed naciskami Kremla i samego Stalina.