Mentionsy

Tutaj pan w poprzednim odcinku, w poprzedniej naszej rozmowie właśnie zwrócił uwagę na to, że tego typu idea z drugiej strony nastawiła Iran niezwykle, nazwijmy to, antagonistycznie w stosunku do Azerbejdżanu, co oczywiście ułatwiło funkcjonowanie Armenii.

Która to przez muzułmański Iran jakoś tam była wspierana.

Natomiast no tu kwestia właśnie przede wszystkim tego pan-turkińskiego zwrotu El-Chibaya zaważyła w dużej mierze, że Iran stanął po stronie Armenii.

Oczywiście kwestie geopolityczne i kwestie tego, że Iran z jednej strony w latach 80., przez całe lata 80. był zaangażowany w długotrwałą wojnę z Irakiem, w której wsparcie zachodnie dla Iraku,

Reżimu Sadama Husseina, tak na marginesie przypomnę, powodowało całkowitą blokadę Iranu.

Z drugiej strony później sankcje ekonomiczne, które powodowały, że tak naprawdę Iran mógł kontaktować się z zewnętrznym światem tylko przez tę bardzo wąską granicę z Armenią, która skądinąd, dzisiaj jeszcze pewnie do tego dojdziemy w dalszej części rozmowy, jest dość istotnym elementem w ogóle układanki w procesie pokojowym.

I chyba El-Chibay to jest ta postać, która jest w dużej mierze odpowiedzialna za to, że Iran tak jednoznacznie postawił się po stronie Armenii, patrząc na to z perspektywy politycznej.

No i oczywiście jedną z głównych podstaw w ogóle kontraktu stulecia było otwarcie Azerbejdżanu nie tylko na te szlaki, które wiodły na północ, tylko też otwarcie na Bliski Wschód, na państwa Zatoki Perskiej, paradoksalnie też na Iran, bo jednak tutaj to wsparcie polityczne niekoniecznie zawsze wiązało się z całkowitym odcięciem Azerbejdżanu od współpracy ekonomicznej i gospodarczej z Iranem.

wymiana terytorium pod hasłem, że korytarz laczyński i Górny Karabach idzie do Armenii, a z drugiej strony tworzymy korytarz łączący Nahichevan z Azerbejdżanem, ale z drugiej strony odcinało to Armenię od Iranu.

Od Iranu, dokładnie tak.

To znaczy, Alijew, biorąc pod uwagę, jak wiele aspektów kryzysowych musiał rozwiązać, pierwszy Alijew Hejdar, zaczynając od kwestii karabachskiej, przez kwestie wewnętrzne, jakby też relacje z Iranem, z Rosją, z Turcją i tak dalej, powodowały, że jednak ta władza była w dalszym ciągu w jakimś sensie pluralistyczna.

Nie możemy wejść w relacje tego typu z Iranem.

właśnie relacji z Iranem.