Mentionsy

Tak rozmawiały ze sobą, kojarzyły się ze sobą, a mianowicie Francuzce Annie Ernaux, która w 22 roku została uhonorowana Literacką Nagrodą Nobla i Szwedce Agnecie Pleijel.

Właśnie o torkach mówić, a mianowicie tłumaczka Agata Kozak, która tłumaczyła część z wydanych po polsku książek Annie Ernaux.

Dlatego, że w momencie, kiedy Annie Ernaux została ogłoszona laureatką Nagrody Nobla,

Właściwie to mogłoby równie dobrze pasować do Agnety Plejel, a potem wczytałam się w Annie Ernaux i jeszcze bardziej utwierdziłam się w takim moim przekonaniu, że właściwie gdyby nie ona, to równie dobrze Agneta Plejel mogłaby dostać tę nagrodę.

Taka dwuznaczna rzecz, bo Annie Ernaux jest autorką tego strasznego, moim zdaniem, zdania zawsze będę mścić swoją klasę, a jednocześnie myślę, że nie czuła się tak bardzo źle w tej burżuazji, do której przeszła.

Ale ja mam trochę wrażenie, bo to nie jest tylko kwestia Annie Ernaux.

Nie wspomina o klasie, bo ja sobie tak na szybko przetłumaczyłam to, co tam powiedziano, że Annie Ernaux dostaje nagrodę za odwagę i kliniczną precyzję, z jaką odsłania korzenie wspomnień

Rozmawiamy o pisarstwie Agnety Plejel i Annie Ernaux.

Tak, zresztą wątek taki migracyjny jest też ciekawy u obu, no bo u Annie Ernaux często się pojawia jednak wątek migrantów, Algierii, stosunków Francji z jej byłymi koloniami.

Tu program Pierwszy Polskiego Radia, a rozmawiamy sobie z Agatą Kozak, Justyną Czechowską i Martą Strzelecką o Annie Ernaux i Agnecie Plejel.

I ja mówiłam przed przerwą o takiej zgorzkniałości Annie Ernaux.

Annie Ernaux, jak ty byś to nazwała?

Zresztą to ciekawe, bo oba, i Agneta, i Annie Ernaux są noworodkami na golasa położonymi na środku stołu.

No właśnie, to bardzo ciekawe, tak, bo ja nie wiem, czy inni są tak bardzo ciekawi dla Annie Ernaux.

Natomiast Annie Ernaux o pożądaniu.