Mentionsy

Będziemy dzisiaj mówić o mafijnej ikonie z czasów amerykańskiej prohibicji, o Alu Capone.

Kim był Al Capone i jaka jest jego historia.

Capone urodził się w 1899 roku w rodzinie włoskich imigrantów jako czwarte dziecko.

Myślę, że ciekawym faktem z nowojorskiego epizodu Capone jest incydent, dzięki któremu zdobył sobie przydomek Scarface.

Capone pracował jako ochroniarz w klubie, gdzie według różnych źródeł obraził kobietę, za co został raniony kilkukrotnie nożem w lewą stronę twarzy.

Al Capone podobno wstydził się tych blizn, a dziennikarzom mówił, że nabył je podczas wojny, której nigdy tak naprawdę nie brał udziału.

Jednak tak jak wspomniałem, jedną z kluczowych postaci w karierze przestępczej Al Capone był Johnny Torrio, dlatego warto poświęcić mu kilka słów.

John Thoreau dostrzegł potencjał w młodym Capone i ściągnął go z Nowego Jorku do zarządzania jednym z domów publicznych, a w 1920 roku prawdopodobnie właśnie jemu zlecił zamordowanie Colosseum.

Postanowił przekazać cały interes Capone, a sam wyjechał do Włoch.

Tutaj oczywiście mówimy już o osiągnięciu pełni władzy przez Al Capone.

Według mnie najważniejszym momentem dla przestępczej kariery Capone było wprowadzenie prohibicji w styczniu 1920 roku tzw.

Tak więc widząc okazję wprowadzenia nowego restrykcyjnego prawa w kwietniu 1924 roku, Al Capone otwiera w Cicero punkt przyjmowania zakładów bukmacherskich, w których m.in.

Capone często zdradzał znajomym numer konia, który zwycięży, umożliwiając im osiągnięcie nielegalnych zysków.

Zyski z Houghton Smorg Shop były też jednym z dowodów wykorzystanych przeciwko Capone podczas jego procesu w 1931 roku.

Szacuje się, że Al Capone w samym Cicero posiadał 160 szulerni oraz 123 knajpy.

Należy pamiętać, że działalność Al Capone to nie tylko romantyzowana obecnie sprzedaż alkoholu, wbrew absurdalnemu prawu, czy ustawianie zakładów bukmacherskich, ale tak też naprawdę najbardziej brutalne przejawy działania zorganizowanych grup przestępczych, tak jak morderstwa, wymuszenia i bogacenie na krzywdzie zwykłych ludzi.

Najczarniejszym epizodem w przestępczym życiu Capone była tak zwana masakra w Dniu Świętego Walentego, gdzie 14 lutego 1929 roku ludzie powiązani z Capone, no i w tamtym okresie przebrani za policjantów, zastrzelili sześciu członków konkurencyjnej grupy Northside.

Wydarzenie to oburzyło opinię publiczną, Capone zaczął być uważany za szaleńca, a posłowie amerykańskiego świata przestępczego zwołali nawet specjalną konferencję.

Tak zwaną konferencją w Atlantic City, gdzie pod adresem Capone przelała się duża fala krytyki.

Wskutek niej zaproponowano, aby dla uspokojenia opinii publicznej gangster na jakiś czas poszedł do więzienia i w istocie po wspomnianych ustaleniach Capone oddał się w ręce sprawiedliwości, gdzie wyszedł po roku od siatki.

Jednak Al Capone już w połowie lat dwudziestych prawdopodobnie zarabiał około 60 milionów dolarów rocznie, czyli w przeliczeniu na dzisiejsze pieniądze jakieś 900 milionów.

W każdym razie Jake był doradcą finansowym i skarbnikiem nie tylko Al Capone, ale całego przestępczego syndykatu w Chicago.

Al Capone ufał Guzikowi i uważał go za bliskiego przyjaciela.

Wiele lat później, gdy Capone poupadł na zdrowiu, to właśnie Guzik dbał o to, aby Capone i jego rodzina miała zapewniony byt.

Jednak czy rzeczywiście Al Capone jako pierwszy prał brudne pieniądze i czy rzeczywiście musiał to robić?

Zgodnie z krążącymi opiniami, gangsterzy tacy jak Al Capone zarobili niewyobrażalną ilość gotówki w czasach prohibicji w Stanach Zjednoczonych.

Utarło się, że Al Capone m.in.

Money Allowed Ring, czyli pranie pieniądze, kojarzone głównie z Alem Capone.

Jednak ciekawostką, do której udało nam się dotrzeć, jest to, że pierwsza pralnia samoobsługowa, coin-operated laundromat o nazwie Washteria, powstał w 1934 roku w Fort Worth w Teksasie, a więc w tym okresie Al Capone już siedział w więzieniu, przez co nie mógł legalizować swoich funduszy za pośrednictwem tego typu biznesu.

I to była głównie charakterystyka działalności Al Capone w kontekście prania pieniędzy czy jakiegoś legalizowania dochodu.

Jednak też należy zastanowić się dlaczego Capone miałby martwić się legalizowaniem swoich środków.

Skuteczność tego działania potwierdzają ogromne trudności w zamknięciu Al Capone, z jakimi porykał się aparat ścigania w tamtym okresie.

Capone tak naprawdę prawdopodobnie nigdy nie słyszał słów pranie brudnych pieniędzy.

Jak zaczęła się droga do aresztowania Capone?

Policja nie była w stanie przeszpilić Capone na morderstwach, na nielegalnej produkcji, dystrybucji alkoholu.

Capone, tak jak wspomnieliśmy, nie prowadził żadnych oficjalnych ksiąg rachunkowych, nie posiadał żadnego majątku, nie miał kont bankowych, nie posiadał żadnych nieruchomości na swoje nazwisko, gdyż dom na Florydzie choćby należał do jego żony i posługiwał się tylko i wyłącznie gotówką.

Zdecydowaną walkę z mafią podjął tak naprawdę dopiero prezydent Hoover za pośrednictwem specjalnej grupy dowodzonej przez agenta Elliot'a Nessa, która miała za zadanie wsadzenie Capone za kratki za wszelką cenę i rozbicie mafii chicagowskiej.

I to było bezprecedensowe orzeczenie, które dało nadzieję śledczym na zebranie dowodów i zbudowanie oskarżenia przeciwko Capone.

Sam Al Capone podsumował wyrok następującymi słowami.

Jednak cała historia ma swojego cichego bohatera, jakim jest Frank Wilson oraz zespół, którego był częścią i który spędził wiele miesięcy przesłuchując setki współpracowników Capone i analizując ponad 2 miliony dokumentów.

Warto o nim wspomnieć, gdyż jego zasługi są raczej pomijane i przyćmione przez nietykalnych i agenta Elliot Nessa, który jest głównie znany ze swojej roli w obradaniu Al Capone.

Jego praca na sprawę Capone pokazuje nie tylko szeroki zakres umiejętności, wymagany do prowadzenia dochodzeń w zakresie przestępczości finansowej, ale także korzyści, jakie dzięki temu można uzyskać.

Capone słynął z wystawnego życia w chicagowskim hotelu Lexington, gdzie można go było zobaczyć pijącego wyśmielite wina, noszącego najlepsze garnitury, jakie można było w tamtym czasie nabyć.

Jednak pomimo swojego oczywistego bogactwa, Capone nigdy nie złożył oficjalnego zeznania podatkowego.

Departament Skarbo właśnie dzięki temu opracował strategię ścigania Capone za uchylanie się od płacenia podatków.

Oczywiście przez lata i w trakcie różnych nalotów na biznesy Capone wiele z takich zapisów zostało przejętych przez władze i tutaj wcześniej wspomniany Frank Wilson odkrył księgę rachunkową właśnie skonfiskowaną z Hawthorne Smoke Shop i tam znalazł szczegóły dotyczące gier hazardowych, a dokładnie dochodów z tegoż biznesu, od którego nie odnotowano żadnych wpływów podatkowych.

Teraz tak naprawdę należało znaleźć bezpośrednie powiązanie z Capone i z tym procedorem.

Było to pierwsze namacalne powiązanie wpływu z operacji hazardowej z osobą Ala Capone.

Jednak kolejnym krokiem było dowodnienie, że wpływy faktycznie trafiły do Capone i korzystając tutaj z księgowości sądowej, Wilson najpierw zidentyfikował osobę, która dokonała zazapisu w księgach, dopozytywując jej pismo odręczne do zdobytych odcinków depozytów bankowych.

Następnie namierzył tę osobę i przekonał ją do złożenia zeznań przeciwko Capone.

dolarów, których gotówka trafiła bezpośrednio do Capone.

Był to dowód na bezpośredni udział Capone w operacji hazardowej, a śledząc go Wilson był w stanie wykazać, że gangster otrzymał dochód, od którego powinien zapłacić podatek.

W końcu Capone nie posiadał kont bankowych, nie prowadził oficjalnych ksiąg rachunkowych, nie składał zeznań podatkowych, kupował nieruchomości na nie swoje nazwisko oraz wszelkie czynności dokonywał tylko i wyłącznie w formie gotówkowej.

Capone został skazany na 11 lat więzienia federalnego, ukarany grzybną w wysokości 50 tysięcy dolarów, obciążony kosztami sądowymi oraz ponadto musiał oddać ponad 200 tysięcy dolarów wraz z odsetkami od zaległych podatków.

No i jak również wyszło, że Capone przekupił członków ławy przysięgłych.

Capone został zwolniony z więzienia w 1939 roku ze względu na zły stan zdrowia.

Całą historię ścigania i skazania Al Capone podsumował sam bohater.