Mentionsy

Poznajmy postać Ulrike Meinhof.

Lewicowa, niezależna dziennikarka Ulrike Meinhof siedzi przy stole w czytelni niemieckiego Centrum Instytutu Kwestii Społecznych w Berlinie Zachodnim.

Jednak nie wszystkie gazety doceniają pracę Ulrike Meinhof.

Bader i jego partnerka Gudrun Ensslin przez dwa miesiące ukrywali się w mieszkaniu Ulrike Meinhof.

Jedną z korespondentek relacjonujących proces była właśnie Ulrike Meinhof.

Podczas pisania książki Ulrike Meinhof sprowadza Badera z więzienia Tegel.

Berlińskie popołudniówki publikują list gończy za Andreasem Baderem i Ulrike Meinhof jako organizatorce ucieczki.

To wtedy Ulrike Meinhof pisze, że jeden rzucony kamień i jeden spalony samochód to chuligaństwo, ale tysiąc kamieni i setka płonących samochodów to akcja polityczna.

A do dalszych losów Ulrike Meinhof wrócimy za chwilę.

Ulrike Meinhof buduje w tym czasie podwaliny ideologiczne RAF, a Andreas Bader jest twórcą symbolu grupy.

Według dziennikarza Stefana Austa, autora książki opisującej działalność grupy Badl Meinhof, Ulrike zamierzała wywieźć dziewczynki do palestyńskiego obozu dla sierot.

11 maja we Frankfurcie Andreas Bader, Ulrike Meinhof, Holger Mainz i Jan-Karl Raspen umieszczają trzy bomby w pobliżu wejścia do budynku koncernu IG Faben.

Ulrike Meinhof w 1962 roku przeszła operację usunięcia łagodnego guza mózgu.

Jednym z warunków jego uwolnienia jest zwolnienie z więzienia Andreasa Badera, Ulrike Meinhof i ich kompanów.

Rola Ulrike Meinhof w zamachach i napadach została wyolbrzymiona przez prasową propagandę, choć była niekwestionowaną siłą ideologiczną frakcji Czerwonej Armii.

Po ucieczce Badera i wydaniu listów gończych za Ulrike Meinhof, pomimo protestów pracowników stacji telewizyjnej wstrzymano projekcję filmu Bambule.

Nikt dzisiaj nie pamięta o tym, jak wielki wkład w zmianę warunków dzieci w domach dziecka i w walce o prawa kobiet wniosła Ulrike Meinhof.