Mentionsy

Poznajmy postać Ulrike Meinhof.

Lewicowa, niezależna dziennikarka Ulrike Meinhof siedzi przy stole w czytelni niemieckiego Centrum Instytutu Kwestii Społecznych w Berlinie Zachodnim.

Z miesiąca na miesiąc teksty Meinhof dotykają coraz poważniejszych problemów politycznych.

Meinhof w artykule Hitler w Tobie pisze, że tak jak jej pokolenie obecnie pyta o Hitlera, tak ono kiedyś będzie pytane o Strausa.

Sąd uznaje, że słowa Meinhof nie naruszają dóbr osobistych Straussa i mieszczą się w granicach wolności słowa i krytyki prasy.

Meinhof pisze teraz w ogólnokrajowej prasie.

W wywiadzie dla stacji radiowej Freies Berlin jeden z berlińskich senatorów potwierdza ustalenia Meinhof.

Póki co Meinhof na bazie zebranych materiałów pisze scenariusz filmu.

Stacja nie zezwala również zagrać dziewczętom z domu dziecka, którym Meinhof obiecała już rolę.

Jednak nie wszystkie gazety doceniają pracę Ulrike Meinhof.

W trakcie tej akcji Meinhof poznała grupę aktywistów z SDS.

Bader i jego partnerka Gudrun Ensslin przez dwa miesiące ukrywali się w mieszkaniu Ulrike Meinhof.

Jedną z korespondentek relacjonujących proces była właśnie Ulrike Meinhof.

Podczas pisania książki Ulrike Meinhof sprowadza Badera z więzienia Tegel.

Berlińskie popołudniówki publikują list gończy za Andreasem Baderem i Ulrike Meinhof jako organizatorce ucieczki.

Zarówno Gintergras, jak i Meinhof potępiają koncern Axel Springer za podsycanie nienawiści wobec socjalistów.

To wtedy Ulrike Meinhof pisze, że jeden rzucony kamień i jeden spalony samochód to chuligaństwo, ale tysiąc kamieni i setka płonących samochodów to akcja polityczna.

A do dalszych losów Ulrike Meinhof wrócimy za chwilę.

Ulrike Meinhof buduje w tym czasie podwaliny ideologiczne RAF, a Andreas Bader jest twórcą symbolu grupy.

Według dziennikarza Stefana Austa, autora książki opisującej działalność grupy Badl Meinhof, Ulrike zamierzała wywieźć dziewczynki do palestyńskiego obozu dla sierot.

Śledczy uważają, że Meinhof jest zamieszana w organizacje i same napady.

Jako synonim nazwy RAF używają nazwy Baader Meinhof Gruppe.

11 maja we Frankfurcie Andreas Bader, Ulrike Meinhof, Holger Mainz i Jan-Karl Raspen umieszczają trzy bomby w pobliżu wejścia do budynku koncernu IG Faben.

Ulrike Meinhof w 1962 roku przeszła operację usunięcia łagodnego guza mózgu.

W czasie, gdy członkowie grupy Badr Meinhof znajdują się w więzieniu, rodzi się druga generacja RAF.

Jednym z warunków jego uwolnienia jest zwolnienie z więzienia Andreasa Badera, Ulrike Meinhof i ich kompanów.

Rano strażnicy w więzieniu Stammheim odkrywają, że Meinhof, Bader, Enslin i Raspe popełnili w nocy samobójstwo.

Rola Ulrike Meinhof w zamachach i napadach została wyolbrzymiona przez prasową propagandę, choć była niekwestionowaną siłą ideologiczną frakcji Czerwonej Armii.

Po ucieczce Badera i wydaniu listów gończych za Ulrike Meinhof, pomimo protestów pracowników stacji telewizyjnej wstrzymano projekcję filmu Bambule.

Nikt dzisiaj nie pamięta o tym, jak wielki wkład w zmianę warunków dzieci w domach dziecka i w walce o prawa kobiet wniosła Ulrike Meinhof.