Mentionsy

W dziennikarstwie trafiła już na sam szczyt.

Rozstaje się z pismem dopiero, gdy, po delegalizacji partii komunistycznej, gazeta po cichu finansowana przez wschodnioniemieckich komunistów, chcąc dotrzeć do szerszej grupy odbiorców, na okładkach umieszcza fotografie nagich kobiet.

Protest był mimo wszystko nieskuteczny, bo właściciele napiętnowanych świątyń handlu otrzymali oczywiście odszkodowanie, a czwórkę podpalaczy schwytano i trafili na ławę oskarżonych.

Potrafili wykorzystać słabość systemu.

Damaszek to jednak tylko przystanek w drodze do Jordanii, gdzie znajdują schronienie, choć to nie do końca trafne określenie, w obozie szkoleniowym Al Fatah.

Czas pobytu w Jordanii to również czas kształtowania filozofii RAF.

Rolę twórcy ideologii Raff przejmuje Ulrike.

Ulrike Meinhof buduje w tym czasie podwaliny ideologiczne RAF, a Andreas Bader jest twórcą symbolu grupy.

Członkowie RAF wracają do Berlina w połowie września, a już 29 września jednocześnie napadają na trzy banki, rabując łącznie 210 tysięcy marek.

A głównymi wrogami kapitaliści, władza i policjanci, których nazywają świjami, natrafiają jednak na silny opór.

Kilku członków RAF zostaje schwytanych, a kilku ginie.

15 stycznia 1971 roku członkowie RAF napadają na dwie kasy oszczędnościowe w Kassel.

Jako synonim nazwy RAF używają nazwy Baader Meinhof Gruppe.

RAF działa jak dobrze zorganizowana firma.

Terroryści z RAF napadają na banki w jednym landzie, by już po godzinie być w innym, w którym nie są jeszcze ścigani.

Trzy dni później w Karlsruhe wybucha bomba w samochodzie sędziego Wolfganga Badenberga, który podpisał listy gończe za członkami RAF.

Zdjęcie rentgenowskie potwierdza, że to ona trafia do więzienia do całkowitej izolacji.

W 1973 roku wraz z pozostałymi członkami RAF trafia do nowego więzienia Stuttgart-Stammheim.

W czasie, gdy członkowie grupy Badr Meinhof znajdują się w więzieniu, rodzi się druga generacja RAF.

Maszyna przez kilka dni krąży po Europie i Bliskim Wschodzie, a porywacze żądają uwolnienia członków RAF i palestyńskich terrorystów.

Ale to nie śmierć członków RAF jest największym zaskoczeniem.

W wielu publikacjach sugerowano również, że Ulrike i Gudrun rywalizowały o Andreasa, czego nie potwierdziły zeznania byłych członków RAF.