Mentionsy

Svetoniusz pisze, że po śmierci Cezara jego długoletni zaufany asystent Gajusz Opiusz napisał książkę, której odrzucał te stwierdzenia, jakoby Cezarion miał być synem Cezara.

Następnie biografię Juliusza Cezara napisaną przez wywołującego się ze stanu ekwickiego Svetoniusza, pracującego na dworze Hadriana około roku 120, czyli jakieś 150 lat po morderstwie Cezara.

Cezar znajdował się w pobliżu Rostrów według Apiana i Plutarcha lub przed świątynią Wenus Genetrix według Diona i Svetoniusza na jego jeszcze nieukończonym forum i oczywiście zasiadał na ceremonialnym krześle załatwiając tym samym oficjalne sprawy.

W zasadzie tylko według Svetoniusza pojawia się ta anegdota o grobie.

Svetoniusz również o tym wspomina, tylko w jego wersji Cezar miał zareagować pogardliwie, mówiąc, że gdyby chciał, to by to zwierzę serce miało.

Oczywiście zapożyczył Szekspir tę historyjkę od Plutarcha, a pojawia się jeszcze ona również u Appiana, Svetoniusza i Diona.

W wersji Svetoniusza Cezar poczuł się urażony napaścią Cymbra i krzyknął – cóż to, gwałtu się dopuszczasz?

U Svetoniusza Cezar chwyta za ramię kaskę i próbuje mu wyrwać sztylet, ale użył ostatecznie metalowego stylusa jako broni i pchnął nim napastnika, po czym dopiero otrzymuje cios z jakiejś anonimowej ręki.

U Svetoniusza, Diona, Plutarcha i Epiana w ostatniej chwili Cezar zakrywa się togą.

Tylko u Svetoniusza i Diona padają ostatnie słowa nie po łacinie, ale w grece.

Svetoniusz pisze, że w czasie pogrzebu i przez kilka następnych nocy wielu cudzoziemców przyłączało się do lamentów zgodnie z własnymi obyczajami.