Mentionsy

I Wielogłos, nazwa zobowiązuje, zaakceptował ten pomysł i w taki sposób zostałam redaktorką, pomysłodawczynią tego numeru w stulecie wydania Czarodziejskiej Góry Tomasza Mana.

Bardzo cieszę się, że otwiera go artykuł Konrada Łyjaka, Diagnostyka i terapia gruźlicy na przykładzie Czarodziejskiej Góry Tomasza Mana.

I taki los spotkał też Tomasza Mana.

Tomasz Kotłowski, Bildungsroman w obliczu katastrofy o modernistycznym wariancie powieści rozwojowej, zestawia Czarodziejską Górę Tomasza Mana z pozycją nieoczywistą, a mianowicie z pożegnaniem jesieni Witkiewicza.

Widocznie jest to bardzo ważny sygnał, komunikat dotyczący rzeczywistej recepcji powieści Tomasza Mana.

Mnie ten fenomen niepopularności Czarodziejskiej Góry Tomasza Mana zaintrygował.

Myślę, że recepcja Mana przy okazji tej rocznicy mocno się tutaj wzmocniła i przychodzi mi tutaj do głowy taki obszar, który może nie był jeszcze bardzo mocno eksploatowany przez naukę, czyli język Tomasza Mana.

Na sali, która jest prawdziwą fanką Tomasza Mana, poetka Sylwia Jaworska, która całkiem niedawno odbyła piękną i wzruszającą podróż śladami Tomasza Mana.

Nie widzą ją państwo, bo ukryła się za filarem, ale rzeczywiście jeśli cokolwiek ma pokazywać żywotność Tomasza Mana dzisiaj, to być może właśnie takie eskapady jak ta, kiedy wędrujemy śladami swoich

bo nie do końca potrafi się zgodzić z twierdzeniem, że język Tomasza Omana jest językiem nowoczesnym.

Mario i czarodziej, mniejsza rzecz Tomasza Mana, mniejsza objętościowo, mniejsza rozmachem, ale bardzo ciekawa, bo opowiadająca właśnie o tym, w jaki sposób można ludźmi po prostu manipulować, a więc nie przekonywać ich na argumenty, tak jak to robili Setembrini i Nafta, tylko właśnie odwoływać się do ich najbardziej prymitywnych emocji i tymi emocjami manipulować

Ja byłam w doskonałej sytuacji, kiedy mnie Państwo tu zaprosili, bo nigdy nie byłam miłośniczką Tomasza Mana.

Ja ostatnio odkryłam ze zdumieniem, że Szosza nazywała się jedna z bomb pierwszowojennych, więc dziwnymi zaiste drogami chodziła wyobraźnia Tomasza Mana.

Jesteśmy na razie w tej rozmowie dość okrutni dla Tomasza Mana, bo padło tutaj już naprawdę wiele oskarżeń.

Chyba czuję, że powinnam powiedzieć coś w obronie Tomasza Mana, bo tak sobie myślę, że ten język, który jest, ma pewien taki rys antykwaryczny, z drugiej strony może też być ogromną

Ja mam właśnie kłopot z Czarodziejską Górą najbardziej ze wszystkich dzieł Tomasza Mana, bo on tam już kimś nie jest i jeszcze kimś nie jest.

niemieckiego narodu na obczyźnie, kiedy był uznawany za reprezentanta najlepszych tradycji kultury niemieckiej, ale właśnie takiego Tomasza Mana, Hanna Arendt, umysłowość jak brzytwa, w tym momencie odrzuca.

Wydaje mi się, że Tokarczuk po prostu pretekstowo potraktowała Tomasza Mana i oczywiście miała prawo to zrobić właśnie z tych powodów, o których tu mówimy.

trochę archaizujących do Tomasza Mana.

i sam tytuł się tam kilka razy pojawia i cytaty z Tomasza Manasie pojawiają, ale to, co Cajner przejęła z Czarodziejskiej Góry, to głównie jest to ustawienie takiego młodego protagonisty z takiej rodziny z długą tradycją, który stoi pomiędzy różnymi stanowiskami, które są, no jakaś tam akcja jest, ale tak naprawdę głównie chodzi o te rozmowy, więc ta sytuacja podstawowa, która jest