Mentionsy

Czy to w strefie gazy, czy teraz w Iranie.

To jest też czas, kiedy Obama zajmuje się Bliskim Wschodem, bo mamy arabską wiosnę, kiedy cały czas trwają rozmowy z Iranem.

Teraz w czasie tej wojny, która ma miejsce, amerykańskiej przeciwko Iranowi, brytyjski tygodnik Economist zamieścił taką okładkę jakiś czas temu, to było chyba w pierwszym czy drugim tygodniu wojny, na której był Trump, a z tyłu stał Xi Jinping.

Z takimi kwestiami mamy do czynienia na porządku dziennym i widzimy to również za kadencji Trumpa, który przecież zapowiadał, że interweniować, że on się będzie od interwencji trzymał z daleka, a tu już mamy chociażby Wenezuelę, mamy teraz wojnę o ogromnym znaczeniu strategicznym dla przyszłości świata, czyli wojnę przeciwko Iranowi, którą Trump sam wywołał.

Konflikt, atak na Iran, który sam wywołałeś, jest chyba na tym obrazie największą rysą.

Ze wszystkich rzeczy, które dotychczas ta administracja robiła, które można było post factum wpisać w jakiś wielki plan, czy to konsolidacji imperialnej, czy to rywalizacji z Chinami, czy to dowolnej innej strategicznej doktryny, z Iranem być może jest najtrudniej.

Z Iranem jest nie tylko najtrudniej, ale wojna z Iranem jest czymś, co tak naprawdę zakłóca ten plan, który moim zdaniem realizuje administracja Trumpa, czy starała się realizować.

Akurat teraz wyszło to w trakcie wojny z Iranem.

Zresztą podczas wojny z Iranem Amerykanie prosili i Koreańczyków południowych i Ukrainy, żeby relokowali, zwracali się do nich z prośbą o relokację

Ale wojna z Iranem, moim zdaniem, jest takim...

On jest, natomiast nie jest odstępstwem od linii, którą Amerykanie z nielicznymi wyjątkami przez ostatnie 35 lat uskuteczniali wobec Bliskiego Wschodu i wobec Iranu.

Polityka Amerykanów wobec Iranu teraz, a polityka na przykład w latach 90., to nie jest wielka różnica.

Za czasów Clintona mieliśmy do czynienia z tak zwanym podwójnym powstrzymywaniem, jednoczesnym powstrzymywaniem Iraku i Iranu, czyli Sadama Husajna i Irańczyków.

Teraz jest kontrolowana przez Iran.

Iran oczywiście może ją otworzyć i może przepuszczać statki.

Ale Iran już wie, że to on ma klucze w kieszeni do cieśniny Ormus.

Słowem, Stany Zjednoczone bombardują Iran, by ten usiadł do stołu rozmów, od którego sami oni odeszli i by otworzył cieślinę Ormus, której możliwości zamknięcia nie miał, zanim nie zaczęła się amerykańska wojna przeciwko Iranowi.

Iran czy inne państwa, które aktywnie opowiadają się przeciwko Stanom Zjednoczonym, żadnego przykładu nie potrzebowały.

Oczywiście i tutaj też wracamy do tego osamotnienia Zachodu, które widzimy przy raz wynikającego z tego, że Zachód stanowi dzisiaj mniejszość światową, a to globalne południe jest tą globalną większością, co widzimy teraz w trakcie wojny z Iranem, ale coraz bardziej też widać to w przypadku wojny na Ukrainie.

Aczkolwiek bardzo ciekawą tezę postawił ostatnio jeden z amerykańskich profesorów na łamach New York Timesa pod wpływem wojny w Iranie, który twierdzi, że to Iran jest dzisiaj czwartą potęgą świata.

Pejp rzeczywiście twierdzi, że to Iran teraz wyrasta, właśnie posiadając te klucze do cieśniny Ormus, wyrasta i nie dając się pokonać Amerykanom, wyrasta na to czwarte mocarstwo.

Być może jest tutaj gdzieś jakiś trop, który warto podjąć, natomiast czy Iran jest biegunem rzeczywiście, na który orientują się inne państwa i czy ten biegun rzeczywiście wytwarza aż tak wielkie pole magnetyczne, to tutaj chyba nie do końca się zgadzam z Robertem Pejpem.

Ale oczywiście to jest dyskusja czysto teoretyczna, bo trochę mówiąc o roli Iranu jako państwa, które może dołączyć do