Mentionsy

W jednym z wywiadów mówił on, że kiedy on sam zaczął się angażować w ruch konserwatywny i był jednym z redaktorów pisma

Studenckiego uczelnianego Dartmouth Review to ludzie, którzy przychodzili, żeby tam pisać, przychodzili, bo w coś wierzyli i chcieli pisać teksty, w którym czegoś będą bronić, coś będą proponować, za czymś będą się wstawiać.

Którego słuchałem wczoraj, książką, która była przedmiotem tego wywiadu, którą napisał Newt Gingrich, czyli ważna postać dla amerykańskiej prawicy.

I demokracja miała być, jak pisał swego czasu Leo Strauss, arystokracją, do której wszyscy jesteśmy zaproszeni.

Przykładowo bardzo ciekawy tekst, niedawno napisał o tym chyba Joseph Heath, którego często ostatnio cytuję, tak mi się wydaje, który dowodzi, że coraz częściej za tym, co rozumiane jest jako wolność, on jest w Kanadzie i zderza się z tym, ilekroć przekroczy południową granicę i przyjedzie do Stanów, za wolność rozumiane jest coraz większe przyzwolenie na zachowania wprost antyspołeczne.

Im większy jest margines pozwalania sobie na zachowania antyspołeczne, i teraz możemy je wymienić po kolei, hazard, zakłady sportowe, używki, legalizacja kolejnych narkotyków, jeszcze dalsze luzowanie przepisów dotyczących broni, ale też znoszenie ograniczeń ochrony środowiska, czy w ogóle jakieś troski o dobro wspólne.

Roman Dmowski napisał kiedyś książkę Upadek myśli konserwatywnej w Polsce.

Gdyby ktoś chciał pójść w jego ślady, to musiałby napisać Upadek myśli konserwatywnej na świecie.

Zaraz skończymy z Ameryką, ale był niedawno bardzo ciekawy tekst autorki, którą, jak wiem, lubisz i cenisz, Mary Harrington, na stronach portalu Unheard, w którym opisywała ona trochę jakby nie do pojęcia zupełnie z polskiej perspektywy anomalie czy aberrację w łonie prawicy amerykańskiej.

Mianowicie bowiem Mary Harrington opisuje sytuację,

Kiedy PiS przeciągnął polską prawicę, a zarazem i całą polską scenę polityczną bardziej w kierunku polityki modernizacyjnej i suwerennościowej, okazało się, że nie jest już tam sam.

Co to prowadziło, że skoro PiS już nie ma monopolu na modernizację...

I dokładnie to spotkało PiS.

Kiedy Donald Tusk przejął gro programu PiSu do tego stopnia zręcznie, że jak pamiętasz Jan Rokita powiedział swego czasu, że jak wziął expose premiera Tuska, to właściwie to expose czytając punkt po punkcie mógłby wygłosić Mateusz Morawiecki albo i Beata Szydło, no to zrobił PiSowi ogromny problem, ponieważ okazało się, że można mieć 500-800 plus bez PiSu.

Okazało się, że można mieć Atom i CPK bez PiSu.

Okazało się, że można zabezpieczać granice z Białorusią i Kaliningradem bez PiSu.

Okazało się, że można mieć ogromne wydatki zbrojeniowe bez PiSu.

I Tusk właściwie przyszedł i wygrał wybory pod hasłem PiS tak, wypaczenie nie.

No więc PiS potrzebował faktycznie jakoś odróżnić się od Donalda Tuska.

Jest to klątwa DLR-u, że my po prostu wstawiamy przypisy do tego, co mówimy.

Otóż w tym tekście autorstwa Sandera Tordwara jest napisane, że wojna

Ale pisze to dzisiaj magazyn pro-trumpowski, pro-celny, pro-protekcjonistyczny.

Nie można powiedzieć, że podzielam tę aksjologię, która doprowadziła szereg ludzi w całym świecie zachodu do pozycji prorosyjskich, do uznania, jak pisali luminarze alt-rightu w 2015 roku, że Władimir Putin jest przywódcą wolnego świata, ale...

W gruncie rzeczy jakiegoś rodzaju zmowa biurokratów, którym napisała to Greta Thunberg, to koniec końców, i wreszcie, jeżeli uważasz, że liberalizm takim w życiu publicznym i życiu instytucjonalnym jest największym zagrożeniem, większym niż cokolwiek innego, to czy ci się to podoba, czy nie, koniec końców odkryjesz, że jest jedno państwo, które cały ten pakiet ujęło w jedną spójną ideologię, jest to Rosja.

Tego typu cele po pierwsze bardzo źle realizują się przy pomocy siły zbrojnej, a po drugie rozpisać należałoby je nie na lata, ale na dekady albo wręcz na stulecia.

I biorąc też pod uwagę to, co niedawno napisał Graham Wood, który jest specjalistą od regionu, że dlaczego Amerykanie tak łatwo zabili Ayatollaha?

Podpisał JCPOA w roku 2015.

Następnie teraz, kiedy znowu wysyłają jakieś sygnały, że byliby... Pezeszken napisał ten list słynny do amerykańskiego społeczeństwa.

I znowu to jest, nie będę tam nazwiska, muszę sobie potem przypomnieć, izraelski analityk to napisał na stronach New York Timesa w bardzo błyskotliwym tekście.

I pamiętam, że już w pierwszych tekstach, które pisaliśmy w 2012, 2013, 2014 roku, zwracaliśmy uwagę na fakt, że cały ten fenomen może bardzo łatwo być postawiony na głowie, może być zrujnowany, jeżeli położą na nim rękę korporacje.

Nawet na poziomie umów, które ludzie podpisują albo zgód, jakie uzyskują na budowę lokali jest jasno,

No cóż, jakby to powiedzieć, lokal, w którym mieszka ktoś za opłatą na dni lub godziny i podpisuje umowę o świadczeniu takiej usługi, nie jest lokalem mieszkaniowym, bo z definicji ktoś tam nie mieszka, ewentualnie przebywa tam za opłatą.

Wreszcie, że będzie istniała groźba za łamanie istniejących przepisów kary, sięgającej 50 tysięcy złotych, co wcale nie uważam jest bardzo wygórowane, oraz groźba usunięcia z rejestru działalności gospodarczych, jeżeli ktoś będzie przepisy notorycznie łamał.

Śpisz spokojnie, działasz spokojnie, dostosowujesz się do istniejącego prawa.

Tyle tylko, że ty żyjesz w świecie realnym, gdzie istnieją jakieś przepisy, ale też dobro wspólne, podczas kiedy twoi polemici żyją w świecie wyobrażeń z libertarienskich czytanek, gdzie nie ma czegoś takiego jak zakaz korzystania z własnego dobra.

Zakład, który będzie utrzymywał wszystkie normy sanitarne, który będzie jak najbardziej działał zgodnie z prawem, będzie etyczny, będzie zażynał i przetwarzał tylko szczęśliwe kurczaki i wszyscy zatrudnieni w nim będą zadowoleni i wszyscy będą robili wszystko konsensualnie i w pełnym poszanowaniu istniejących przepisów BHP.

Będzie to również ekologiczny, przestrzegający przepisów i w pełni zgodny z przepisami prawa zakład krematoryjny i pogrzebowy.

Gdzie jest naprawdę dużo wartościowych tekstów i są przypomniane bardzo ciekawe postaci, które na jego łamach pisały, w tym Zbigniew Herbert, w tym Waldemar Łysiak, ale jest bardzo piękny tekst poświęcony postaci socjalisty, PPS-owca, takiego powiedziałbym etosowego człowieka lewicy, choć o bardzo skomplikowanej, niejednoznacznej biografii.

Będę tam ja, będę miał wielką przyjemność podpisać egzemplarze, jeżeli ktoś sobie tego życzy.