Mentionsy

Vance, nie Bill Clinton, nie Hillary Clinton, nie Larry Summers, ale nieszczęsny premier Zjednoczonego Królestwa, Sir Keir Starmer, będzie największą polityczną ofiarą tego skandalu.

I tenże Peter Mandelson zostaje przez Kira Starmera.

Pomimo, że przyjaciel tego podcastu, albo jeśli nie chcesz, żebym cię w to mieszał, mój przyjaciel, Maurice Glassman, próbował, i mamy tego poświadczenie, bo było to podawane przez brytyjskie media, i sam Glassman to potwierdził, że tak interweniował u Starmera, prosząc go o to, żeby Mandelson nie otrzymywał tak eksponowanego stanowiska,

Natomiast problem z Kirem Starmerem polega i dużą częścią też jego rządu polega na tym, że nikt ich w podobnego rodzaju politykę nie pcha.

To nie było tak, że Keir Starmer musiał uczynić Mandelsona ambasadorem w Stanach Zjednoczonych.

W związku z tym, że nie ponieśli także odpowiedzialności za swoje lobbingowe działania w dekadach po inwazji Iraku, dalej mogli być zasobem kadrowym rządu, w który w końcu Keir Starmer sięgnął i

Odbija dzisiaj w twarz premierowi Zjednoczonego Królestwa, ponieważ Kirstarmer dzisiaj opowiada mediom, że został przez Mandelsona okłamany, że on myślał, to jest dokładny cytat, że Kirstarmer myślał i dalej wierzy w to, że większość ludzi wchodzi do polityki, by służyć państwu z jak najlepszych pobudek, no ale okazało się, że Peter Mandelson, Lord Mandelson nie należy do tych ludzi.

Sekretarz Zdrowia w rządzie Keira Starmera, który, aby oczyścić się ze współpracy z Epsteinem, żeby wyjaśnić swoje stanowisko wobec Mandelsona i jakby... Przez współpracę z Mandelsonem bardziej.

Niektórzy mówią, szara eminencja za czasów Starmera, wreszcie ambasadora w Stanach Zjednoczonych.

I na to między innymi zwracał uwagę Maurice Glassman, próbując przekonać Kira Starmera do tego, żeby nie sięgał po ten zasób kadrowy.

A Starmer się uparł.

I wydawało się, że ten nudny, pozbawiony charyzmy, ale przewidywalny, ale w jakiś sposób solidny starmer może dać Anglii małą stabilizację.

I to, co ratuje Starmera, to chyba to, że wszyscy inni są jeszcze gorsi.

I tak, Starmer ma fatalną rękę do ludzi, znaczy kluczowe postaci w jego rządzie.

I McTague mówi, paradoks starmeryzmu polega na tym, że oni wygrali wybory na hasłach Blue Labour.

Strategią przeciwskuteczną, bo nawet jeżeli Starmerowi uda się migrację i przestępczość ograniczyć, to zrazi tym do siebie własnych wyborców, którzy oczekują bardziej tolerancyjnej retoryki, tak to nazwijmy, a nie przyciągnie wyborców Reform czy partii konserwatywnej, którzy

Uwiedzenia czy to JD Vance'a czy Donalda Trumpa przez Lamiego, Mandelsona czy samego Starmera działają na bardzo krótki czas.

To powiedziawszy, mając bardzo jakby surową ocenę tego rządu, jednocześnie uważam, że paradoksalnie Starmerowi dostaje się zbyt surowo za skandale, które nie mają rangi narodowej.

Keir Starmer jest postawiony w sytuacji, w której jest i tak źle i tak niedobrze.

Przed milionami ludzi wrabia cię w skandal pedofilski sprzed 15 lat i używa swoich zasięgów, algorytmów i wszystkiego co tylko możliwe, żeby skleić nazwisko Starmer ze słowami gangi pakistańskich gwałcicieli.

Starmer można oceniać po czasie jego roli jako prokuratora generalnego wtedy dobrze albo źle, ale, no nie no Marcin, ale zarzut, który podnosił Elon Musk, że Starmer dla politycznych zysków tuszował gwałty na dzieciach, to jest czymś jednak... Nie, oczywiście, że to jest nieprawda, natomiast powiedzenie, że partia pracy powinna mieć bardzo istotne wyrzuty sumienia z tego powodu jako partia jest prawdą i to powiedziała chociażby Szabana Mahmud, która jest

Rząd Starmera zrobił to, co obiecywał zrobić.

Spadek migracji netto na wyspach za rządów Starmera jest większy niż w pierwszym roku kadencji Donalda Trumpa.

Inny z grandów New Labour, Aleister Campbell powiedział, że jeżeli u kresu afery Epsteina Donald Trump będzie miał trzecią kadencję, a Keir Starmer poda się do dymisji, to wyrwę sobie wszystkie zęby ze złości.