Mentionsy

jak wyglądała krótka historia Unii Demokratycznej, bardzo ważnej partii po polskiej scenie politycznej na początku lat 90.

Tak wyglądał fragment programów wyborczych Unii Demokratycznej przed pierwszymi całkowicie demokratycznymi wyborami do parlamentu, jakie odbyły się w Polsce w październiku 1991 roku.

Za początek procesu, który doprowadził do utworzenia Unii Demokratycznej, można uznać spotkanie, do którego doszło 7 maja 1990 roku w Krakowie.

Nawiasem mówiąc, co zabawne z punktu widzenia mocno antyklerykalnego oblicza późniejszej Unii, w klasztorze jezuitów, tam na zaproszenie

I ta decyzja wywołała już ogromne protesty właśnie w środowisku ROAD-u i stąd właśnie takie wypowiedzi i Miechnika i Frasyniuka o zagrożeniu klerykalnym miały być istotnym elementem tożsamości ROAD-u, a później także i Unii Demokratycznej, choć jej stosunek do tego był bardziej, powiedziałbym, zniuansowany i zróżnicowany.

Unii Demokratycznej.

trochę chadeckiej, ale trochę jednak socjaldemokratycznej, trochę liberalnej i w związku z tym zdecydowali się nie wchodzić w szeregi tej nowej Unii Demokratycznej.

Jednak większość dotychczasowych działaczy tych trzech formacji zasiliła szeregi Unii Demokratycznej i tak oto w maju 91 roku powstała na zaledwie trzy lata Unia Demokratyczna.

Tam odbywały się właśnie obrady tego zjazdu założycielskiego Unii Demokratycznej.

Nie było wątpliwości co do tego, że najpopularniejszym politykiem Unii jest Tadeusz Mazowiecki.

rząd, którym najwięcej, jeśli chodzi o, nie był wyraźnie oparty na jakiejś koalicji partyjnej, natomiast miał w swoich szeregach przedstawicieli różnych partii, najwięcej było ich z Porozumienia Centrum i Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, ale był też, co ciekawe, i to pokazuje, jak to wtedy jeszcze ta nieukształtowana scena partyjna dopuszczała takie możliwości, znalazł się także z ramienia ROAD-u, a później Unii Demokratycznej, Maciej Nowicki w roli ministra ochrony środowiska.

Zobaczmy programy wyborcze Unii Demokratycznej.

Ci wszyscy ludzie, którzy są zgrupowani w Unii przez lata nic innego nie robili, tylko zawsze byli po stronie słabszych.

I to jest chyba najistotniejsza sprawa Unii.

największy klub parlamentarny, klub parlamentarny Unii Demokratycznej, na którego czele stanął Bronisław Geremyk, był największym klubem w Sejmie pierwszej kadencji.

Jak się patrzy na mapę poparcia dla Unii Demokratycznej, już wtedy w pełni objawiło się to, co właśnie dla obserwatorów sceny politycznej było już wcześniej oczywiste.

I choć mapka, którą teraz widzicie, pokazuje nam poparcie dla Unii w skali województw, to tak naprawdę najistotniejsze były wielkie polskie miasta.

ani w wyborach w 91 roku, ani później nigdy Unii Demokratycznej nie udało się znaleźć sposobu na wyjście właśnie z tego pewnego zaklętego kręgu, co wynikało, jak się wydaje, no po prostu z tego poczucia właśnie elitarności jej, większości jej liderów, z poczucia wyższości.

W przypadku SLD było to w pełni uzasadnione, w przypadku Unii Demokratycznej było to już uzasadnione tylko częściowo.

Niemniej jednak na przełomie marca i kwietnia Tadeusz Mazowiecki i politycy Unii Demokratycznej prowadzili z...

Właściwie czekał na rozwój wydarzeń, natomiast doczekał się pod koniec maja wniosku o wotum nieufności wobec swojego rządu, który złożył w imieniu Unii Demokratycznej Jan Rokita, a że nastąpił ten wniosek dzień po uchwale lustracyjnej Sejmu przyjętej na wniosek Korwina Mikke, to uznano, że oto Unia Demokratyczna w obawie przed zdemaskowaniem agentów w swoich szeregach obala rząd Jana Olszewskiego.

W klubie parlamentarnym Unii Demokratycznej byli ludzie, którzy mieli przeszłość agenturalną, byli też w innych klubach.

Pawlak, a zwłaszcza Konfederacja Polski Niepodległej, która też uczestniczyła w tych negocjach, nie chciały zaakceptować programu gospodarczego, który z kolei forsowali politycy Unii Demokratycznej.

W lipcu po nieudanej misji Pawlaka nowym premierem została polityczka Unii Demokratycznej Hanna Suchocka.

Unii Demokratycznej i Kongresu Liberalno-Demokratycznego, bo ZHN był też oczywiście uczestnikiem tej koalicji.

Bardzo ważne resorty w tym rządzie miał Jan Rokita jako szef Urzędu Rady Ministrów, czy Janusz Onyszkiewicz jako minister obrony narodowej, to też czołowy polityk Unii Demokratycznej.

Unii Demokratycznej reprezentowane przez Władysława Frasyniuka czy Barbara Labudę uważało, że odgrywa jakby, że agenda taka lewicowo-liberalna jest w rządzie Suchockiej zbyt słabo obecna.

Wtedy też zerkano z tej strony Unii w stronę Sojuszu Lewicy Demokratycznej jako przyszłego partnera.

posłów Związku Zawodowego Solidarność przeszedł większością jednego głosu i jesienią 93 roku politycy Unii Demokratycznej znów musieli brać udział w przedterminowych wyborach parlamentarnych.

Sondaże dla Unii Demokratycznej nie były już tak korzystne jak dwa lata wcześniej.

a ja lubię być w opozycji, większość życia w niej byłem, a w ostatnim czasie działając w tej opozycji udało nam się Unii Demokratycznej i mnie zrobić parę sensownych rzeczy.

Zapraszamy Państwa do studio wyborczego Unii Demokratycznej, do rozmów i chciałbym za te rozmowy podziękować.

Chciałbym podziękować za wszystkie spotkania, jakie kandydaci Unii Demokratycznej w całym kraju mieli z wyborcami.

I mimo, że klub Unii Demokratycznej był większy niż w poprzednim Sejmie, bo liczył 74 posłów, to okazało się, że Unia Demokratyczna traci udział we władzy.

lider Sojuszu Lewicy Demokratycznej, sądowali możliwość doproszenia Unii Demokratycznej do tworzonej koalicji rządowej, no ale ponieważ Unia miała świadomość, że nie będzie odgrywać w niej wiodącej roli, będzie tylko tym mniejszościowym koalicjantem, nie zdecydowała się na to ani w wariancie, powiedziałbym, takiego otoczenia SLD, co proponował lider Unii Pracy, Ryszard Bugaj.

Inna rzecz, że tu brakowało głosu, trzeba by jeszcze się dogadać z Ryszardem Bugajem z Unii Pracy i tworzyć taką wyraźnie centrolewicową koalicję, ale tu z kolei Bugaj nie miał żadnego zamiaru...

włączać Unii Pracy w koalicję z Sojuszem Lewicy Demokratycznej, ponieważ reprezentował tą tzw.

Wtedy w miejsce Unii Demokratycznej i Kongresu Liberalno-Demokratycznego pojawiła się partia o nazwie Unia Wolności.

Ale historia Unii Wolności to już inna historia, którą zapewne opowiem w jednym z kolejnych programów z cyklu Dudek o historii.