Mentionsy

Arthur Duperrault obejrzał kilka jednostek sumujących w marinie, zanim natknął się na Bluebelle, dwumasztowy jacht typu Ketch, pierwotnie zbudowany jako jednostka wyścigowa.

Bluebelle było idealnej wielkości dla rodziny Duperraultów.

Harold zgodził się wynająć Bluebelle rodzinie Duperraultów za 100 dolarów dziennie.

Kilka dni po rozpoczęciu podróży kapitan Harvey zakotwiczył Bluebelle w porcie Sandy Point, niewielkiej rybackiej miejscowości na wyspie Wielkie Abaco na Bahamach.

Mary powiedziała im, że Duperraultowie już postanowili charterować Bluebelle ponownie przed świętami Bożego Narodzenia, więc wkrótce znów się zobaczą.

Jestem kapitanem jachtu Bluebelle.

Harvey wyjaśnił, że tuż przed północą poprzedniego wieczoru Bluebelle płynęła spokojnie, gdy nagle złapał ich silny wiatr, znany jako szkwał.

15-metrowa część masztu runęła w dół, rozbijając wielką dziurę w pokładzie i kadłubie Bluebelle.

Większość pasażerów Bluebelle w tamtym czasie przebywała właśnie w kokpicie i została uwięziona przez liny i olinowanie masztów.

Gdy wiosłował w kierunku rufy Bluebelle, jacht zaczął tonąć szybciej, znikając pod wzburzoną wodą.

Cudem kapitan Bluebelle nie odniósł żadnych obrażeń, ale mimo to doznał poważnej traumy.

Poproszono go, by wziął udział w nieformalnym przesłuchaniu za dwa dni, by mógł dokładniej opisać wydarzenia związane z zatonięciem Bluebelle.

Obecni byli także Harold Pegg, właściciel Bluebelle, jego prawnik oraz oficer śledczy, porucznik Ernest Mardock.

Zanim przesłuchanie się rozpoczęło, Harvey zapytał porucznika Mardocka, czy są jakieś nowe informacje w sprawie pasażerów Bluebelle.

Dowiedział się, że ani dwa samoloty poszukiwawcze, ani dwie jednostki straży przybrzeżnej nie znalazły nikogo, kto był na pokładzie Bluebelle, ani nawet żadnych szczątków jachtu.

Kapitan Harvey zaczął relacjonować wydarzenia, wyjaśniając, że Bluebelle wypłynęła z Sandy Point tuż po zmroku, w niedzielę 12 listopada.

Jednak w okolicy występowały drobne deszcze i krótko przed północą Bluebelle nagle natknęła się na jedną z ulew.

Bluebelle zatonęła cicho, gasząc płomienie.

Porucznik Mardock zapytał kapitana Harvey'a, dlaczego nie próbował użyć radia Bluebelle, by wezwać pomoc.

W końcu porucznik Murdoch zakończył przesłuchiwanie kapitana Juliana Harvey'a i zwrócił się do właściciela Bluebelle, Harolda Pega.

Potem ochrypnym głosem powiedziała Bluebelle, po czym podała swoje imię, Terry Jo Duperrault.

Był to jeden z dwóch samolotów ratunkowych szukających pasażerów Bluebelle.

Po wysłuchaniu jej opowieści o nocy zatonięcia Bluebelle, kapitan straży przybrzeżnej Robert Barber zapytał jedenastolatkę, czy widziała gdziekolwiek ogień na pokładzie.

Bluebelle nie zatonęła wskutek wypadku.

Jego pracodawca, właściciel Bluebelle, Harold Pegg, wciąż składał zeznania.

Śledczy Straży Przybrzeżnej, kapitan Robert Barber, który prowadził tę sprawę 6 lat przed zatonięciem Bluebelle, uważał, że Harvey celowo doprowadził do kolizji.

Miesiąc przed przyjazdem rodziny Duperraultów na Florydę, właściciel Bluebelle, Harold Pegg, zatrudnił Harvey'a jako skippera.

Niedaleko miejsca zatonięcia Bluebelle znajdowała się latarnia morska, a jej pracownik nie widział żadnych płomieni.

Po licznych przesłuchaniach i dochodzeniach oficerowie Straży Przybrzeżnej odpowiedzialni za sprawę Bluebelle zbudowali swoją teorię.

Uznano, że Harvey nie planował śmierci całej rodziny Duperraultów ani zatopienia Bluebelle, ale być może Arthur Duperrault zauważył go podczas morderstwa lub pozbywania się ciała.

Sekcja zwłok wykazała, że Renée Duperrault utonęła, ale nie udało się ustalić, czy było to skutkiem działań drugiej osoby, czy też stało się to podczas zatonięcia Bluebelle.

Uważano również, że Harvey nie użył rac z zestawu ratunkowego, ponieważ nie chciał być odnaleziony zbyt blisko miejsca zatonięcia Bluebelle.

Funkcjonariusz wcześniej pracował w porcie w Miami i rozpoznał mężczyznę jako kapitana Bluebelle, Juliana Harvey'a.

Nie było w nim żadnej wzmianki o Bluebelle ani o tym, co się wydarzyło, ale napisał w nim.

Przyjaciele przypuszczali, że Harvey był zdruzgotany i ogarnięty poczuciem winy z powodu tragedii na pokładzie Bluebelle, w tym śmierci jego żony.

Ponieważ Harvey odebrał sobie życie zanim śledczy zdążyli go aresztować, nikt nigdy nie odpowie przed sądem za to, co wydarzyło się na pokładzie Bluebelle i spotkało jej pasażerów.

Ustalono, że kapitan Julian Harvey zamordował swoją żonę i troje członków rodziny Duperraultów, a następnie zatopił Bluebelle.

W wywiadzie dla CBS News z okazji publikacji książki, Terry wyznała, że od czasu tego co przeżyła na pokładzie Bluebelle czuje się intuicyjnie związana z wodą, a nawet obrała ścieżkę zawodową związaną z gospodarką wodną.