Mentionsy

Wspólnota wszystkiego, co żyje.

Pani wspólnota na przykład, wspólnota chłopaków, od których dostałam wspaniały i bardzo ważny tekst, czyli takie myśli o tym, że w takim zalewie dezintegracji i w jakimś takim rozpadzie postępującym, na który patrzymy, jednak pewne struktury się wciąż wyłaniają i wciąż są możliwe jakieś kolejne

To wcale nie musi być tak, że wspólnota może występować tylko tam, gdzie

Gdzie się boimy, czyli to niekoniecznie musi być właśnie strach, który powoduje to, że ta wspólnota się rozwija.

Czyli mówiłam o figurze obcego, mówiłam o obcości jako tym przeciwko czemu, czy wobec czego się może wspólnota integrować.

Ale chyba warto zacząć to dzisiejsze opowiadanie od tego, że wokół obcego też wspólnota może się integrować.

Czym innym jest ustrukturyzowana całość społeczna, którą on z łaciny nazywa societas, a czym innym jest to, co się wytwarza na progu, czyli communitas, czyli właśnie tłumacząc bezpośrednio wspólnota w jakimś sensie.

I dlatego, że ta wspólnota, która się wtedy wytwarza jest wspólnotą zupełnie inną.

No bo tamta wspólnota, ona jest wspólnotą po prostu taką całkowitą.

Wspólnota jest byciem nie tyle jeden obok drugiego i można dodać nad i pod, ile jeden z drugim wśród mnogości osób.

Wspólnota jest tam, gdzie się zdarza.

Wspólnota jest tam, gdzie się zdarza.

Że kiedy mówimy wspólnota, to w sumie tak naprawdę nie jesteśmy bardzo precyzyjni.

Wydaje mi się, że oba te rodzaje wspólnoty one są tutaj celowo przeze mnie przekolorowane i jakby przesadzone, żeby Państwo zobaczyli, że po prostu kiedy mówimy wspólnota to też trzeba się przez chwilę zastanowić i to zresztą też tutaj robiliśmy.

Wydaje mi się, że ta ternerowska teza o tej dwoistości wspólnoty jest bardzo ciekawa właśnie w kontekście też tego, że to się wiąże z pewnymi zmianami, które we wspólnotach zachodzą.

To jest książka Georgia Agambena, Wspólnota, która nadchodzi, znakomicie przetłumaczona przez Sławomira Królaka.

Agamben zastanawiając się nad tym, jaka wspólnota nadchodzi, w sumie dochodzi do wniosków, które są podobne do tej ternerowskiej myśli o communitas.

Czyli on mówi, wspólnota, żeby rzeczywiście była wspólnotą,

Wspólnota, która ma się pojawić, to jest zdaniem Agambena taka wspólnota oparta właśnie na

Czyli to jest wspólnota, która się wydarza.

Więc to jest strzelanie zupełnie gdzieś obok, bo wspólnota się wydarza i jest czymś, co jest potencjalnie możliwe.

I w kontekście tego wydarzania się i w kontekście tego, jak ta wspólnota działa, sięgnęłam do jeszcze jednej książki, która z kolei będzie bardziej o wiele socjologiczna niż filozoficzna.

Jakie są więzi we wspólnotach?

Niezależnie od tego, czy się z tym zgadzamy, czy nie, to jest ta najgłębsza wspólnota, do której wszyscy należymy.

Wspólnota, z której nie mamy żadnej możliwości wyłączenia się, chociaż wciąż nam się wydaje, że możemy działać jakoś inaczej, jakoś obok tego, co jest przyrodą i co jest uniwersalne.

Tak jak ta nasza wspólnota tutaj, która się zaraz rozejdzie.

Wspólnota wszystkiego, co żyje.

To znaczy mnie, muszę powiedzieć, bardziej martwi, czy nasza wspólnota jest wystarczająco trwała i wystarczająco silna, żeby przetrwała liberalna demokracja.

Co byłoby takim warunkiem możliwości jej istnienia, ale też takiego trwałego istnienia, żeby nie była to wspólnota efemeryczna.