260. Reanimal, Little Nightmares i mglisty urok cinematic platformerów

Jeżeli wychodzi Reanimal, jeżeli wychodzi nowe Little Nightmares, jeżeli wychodzi konkurencja kolejna dla Inside i tak dalej i tak dalej, to być może należałoby powiedzieć w ogóle czym jest Cinematic Platformer i jakie miejsca zajmuje w naszych serduszkach i w naszej growej przygodzie.

Właśnie, co jest ciekawe, z tyłu dokładnie tych samych powodów, które są dla mnie ważne przy Little Nightmares albo przy Reanimal, jeszcze wcześniej przy Limbo czy Inside, czyli ten taki

Indyczek Ubisoftu I Am Alive, też takie bardzo właśnie inside'owe, limbowe, mocno post-apo, a skoncentrowane na skakaniu, ale to też czasy po...

Limbo w porównaniu do, zwłaszcza do Inside, jest jeszcze grą bardzo lekką, powiedzielibyśmy wręcz kreskówkową.

Bo moim zdaniem taki szczyt posępności tych gier właśnie miał miejsce w Inside.

3, 2, 1, przechodzimy do tej części, do której chciałem przejść, bo moim zdaniem nie ma sensu w ogóle o tej grze gadać bez mówienia dlaczego przygoda z owcą i dlaczego Inside, które przestaje być grą, bo to jest moim zdaniem w ogóle taki bardzo ciekawy klucz.

To jest gra, która bardzo jest inside'owa,

Wydaje mi się, że to jest świadoma inspiracja, żeby kolorystyka była już bardzo w stylu inside, żeby ten horror był już bardzo w stylu inside i żeby to zakończenie było bardzo w stylu inside.

To jest ten inside moment, prawda?

Tak jak w Inside jest ta kupa mięcha na koniec i to bardzo duże zdziwienie człowieka i to taka rosnąca

Fascynacja połączona z odrazą, która się dzieje w ostatnich, nie pamiętam czy to było 15 czy 20 minut inside.

Trochę się podobnie porusza jak to mięso z Inside i wydaje mi się, że to nie jest przypadek.

Jakby Tarsier Studios zawdzięcza Inside w zasadzie wszystko.

A czy dosięgająca do Inside?

Nie wiem czy też, czy do Inside masz dużo miłości?

Stawiałbym gdzieś na równi Reanimals Inside.

W 2016 roku po Inside.