Miejsce 27 - TOP 30 | tego Podcastu Filmowego

Bardzo o miłości. I moglibyście powiedzieć, o, no oszalał. Durną komedię tutaj wziął? Jak? Jakiś rom-com? Otóż nie. Trochę tak, ale nie. Jest taka komedia, która nazywa się, pechowo, Crazy Stupid Love. W polskim tłumaczeniu kocha, lubi, szanuje. Dobre tłumaczenie. Tak, ale mimo wszystko jest to takie tłumaczenie, taki tytuł, od którego można by się odbić, patrząc też po okładce, bo dystrybutor nie zrobił jakiejś fantastycznej roboty, jeżeli chodzi o okładkę i plakat, bo po prostu mamy klimat polskich komedii romantycznych i trochę to jest odrzucające, mimo że reklamujemy film Ryanem Goslingiem, który jeszcze w tamtych latach nie był jakimś wielkim bożyszczem. Julianne Moore, Ryan Gosling, Emma Stone, Steve Carell przede wszystkim. I dostajemy film, który na pierwszy rzut oka będzie nam się wydawał taką prostą komedią romantyczną jak każda inna, jak dziesiątki, dwudziestki, pięćdziesiątki, setki innych.

Nic bardziej mylnego. Mamy tutaj naprawdę Przede wszystkim fantastycznie napisany scenariusz, który opowiada nam historię raz, dwa, trzy, czterech miłości, czterech sytuacji romantycznych w jakiejś różnej formie, w różnym zaawansowaniu, w różnym stopniu. I to jest komedia omyłek po prostu. Chaos, który się buduje wokół tego filmu, który na samym końcu jak to w takich filmach zawsze jakoś znajduje swoje ujście. Trochę jest to taki pozytywny Czechow, w którym nikt nie umiera, że każdy kocha nie tego, którego powinien, chociaż tutaj nie do końca, ale dochodzi do takich absurdalnych sytuacji, gdzie wszystkie pokolenia się w sobie kochają i jest to dramat. Przede wszystkim osią naszej historii jest miłość naszego Steve'a Carella, czyli Kala, i Emily, czyli Julianne Moore, która nagle informuje swojego męża, że w ich związku coś się wypaliło.

David Lindhagen. Hagen. Hagen. I w którymś momencie informuje go, na samym początku filmu, to jest jakby wstępie obietnica, informuje go, że zdradziła go, że chce się z nim rozwieść. To jest w ogóle tak fantastyczne. Przez to, że udaje im się wrzucić tę komedię, mamy Steve'a Carella i są razem w restauracji. To jest jeden z lepszych dowcipów, do którego często wracam. Ach, jak Steve Carell czyta to menu i mówi, ach, nie mogę się zdecydować na deser, na co masz ochotę, to może powiemy na trzy, cztery. Three, two, one. Chcę rozwodu. Krem brulee. To jest tak uderzające i tak smutne. W każdym razie ona go informuje, że ma tego dosyć, że on przestał się starać, że już wszystko się skończyło, że nie czuje żadnych emocji względem niego, no i że zdradziła go z kolegą z pracy, czyli z Davidem Lindhagenem, czyli z Kevinem Baconem.

To znaczy on wyskakuje z samochodu i stwierdza, że będzie zmieniał swoje życie. I rzeczywiście próbuje to swoje życie zmienić. I poznaje przystojniaka z baru, w którego gra oczywiście Ryan Gosling, który jest mistrzem w wyrywaniu dziewczyn. Ma całą filozofię tego. Tak. Jest mu żal oczywiście Steve'a Carrella. Ma dosyć tego, że widzi jakiegoś kolesia, który ma już... Źle wygląda, nie potrafi podrywać żadnej dziewczyny. Widać, że ma złamane życie, po czym podejmuje decyzję, że pomoże mu w tym, odmieni go. No i idziemy przez całą tę historię zmiany, wielkiej zmiany. Kala, który absolutnie obraca się o 180 stopni oczywiście. Jest to komedia omułek, więc bardzo dużo sytuacji, kłód jest rzucanych mu pod nogi, ale z drugiej strony mamy jeszcze inne historie.

Nie wiem, czy Hanna, czyli Emma Stone, która zakochuje się, ma swojego faceta, jest jej dobrze, jest w normalnym związku, ale po chwili dostaje jakiegoś olśnienia i nagle ma taką miłość szaloną, z nagłej potrzeby, zaszalenia. Więc rzeczywiście ta miłość jest tutaj motorem napędowym wszystkich postaci, tylko że ta miłość jest nieidealna. Każdy inaczej postrzega tę miłość i ja to w tym filmie bardzo lubię właśnie, że ta miłość jest... Jest realna, po prostu znamy te miłości, które są przedstawione w tym filmie. Dla mnie wątek Steve'a Carrella oraz Julianne Moore jest go-to wątkiem w tym filmie. Jest przepięknie poprowadzony, jest bardzo ładnie zagrany przez tą dwójkę. Oczywiście, kiedy trzeba być komediowym, jak ma być komediowo, to jest komediowo i bardzo komediowo.

Tutaj oczywiście największa zasługa Carrella. Ale kiedy trzeba walnąć w serducho, wali w serducho i robi to przepięknie. I ja kocham sceny między nimi. Moment telefonu, jak dzwoni do Julian Moore, która pyta, obserwuje ją, bo przychodzi do niej nocami, żeby dbać o ogródek, podlewa ogródek, chodzi w tych aeratorach na butach i... Masz tak w swoim ogródku? Mam! Oczywiście, że tak. Trzeba to robić. Aeracja jest bardzo ważna. O Boże! W każdym razie... Nagle ona dzwoni do niego i mówi, że słuchaj, pomóż mi tam z jakimś kotłem gazowym czy z czymś, z bojlerem, bo nie wiem, jak to zrobić. I widzi ją, że po prostu ona chciała usłyszeć jego głos na chwilę, która stoi przy oknie i jasne, nie ma żadnego problemu.

Nie wiem, co to jest Szkolny Chwyt. Ale rzeczywiście te filmy, które mówisz, są czysto dramatycznymi filmami i to są mocne, twarde role, a tu rzeczywiście to jest rola z dystansem, gdzie poznaliśmy to poczucie humoru Rojana Goslinga, co ja bardzo cenię. Coś, co potem mieliśmy w Nice Guys, co mieliśmy w La La Land. W sensie on gra spojrzeniami, on gra niuansami. Blade Runner. No Blade Runner. To był żart. Udany. Barbie. Barbie, oczywiście. Kaskader, tak samo. Kaskader. On jest bardzo dobry w timingu i ja go za ten timing komediowy bardzo lubię. Jeszcze jak tu się razem ze Steve'em Carellem, który jest mistrzem timingu i mistrzem physical comedy, no to to jest coś... ła. Myślę, że tutaj też Carell bardzo się gryzł, żeby nie szaleć jakoś bardzo, ale wydaje mi się, że znalazł taki złoty środek. Jeżeli ktoś nie widział albo odrzuciła was myśl, żeby zobaczyć film o tytule Crazy Stupid Love,