Filmy Biograficzne - za co je kochamy?

Oprócz tego, że mamy Mozarta, mamy Salieriego, to mamy założenie, wiemy, że oni się gdzieś tam ze sobą spotkali, no ale tak naprawdę wszystko, co jest między nimi, jest totalną licencją poetyką, jest dziełem wymysłu scenarzystów, w tym wypadku oczywiście Petera Schaffera, no ale... Jak to w ogóle kategoryzować? Powiedziałeś właśnie mój numer jeden, jeśli chodzi o biopiki. Amadeusz jest najlepszym biopikiem, jaki kiedykolwiek powstał. Nic z tego nie przebije przez bardzo długi czas. Możemy oglądać w kinach i serdecznie polecam seans, ponieważ to naprawdę jest wybitne dzieło. Jest jeszcze social network. Nie dorównuję Amadeuszowi. Sorry, kocham social network, ale Amadeusz jest świetny i Amadeusz korzysta z tej samej formuły, co obywatel Kane, ponieważ teoretycznie jest to biopik Mozarta.

Uff, o małe włosy, prawie, że powiedziałeś. Teoretycznie jest to biopik Mozarta. ale jest opowiedziany z czyjegoś punktu widzenia. I w związku z tym nie możemy, to jest taka taryfa ulgowa dla twórców, możemy to tu sobie pofolgować, możemy tutaj potworzyć jakieś sceny, ponieważ to wszystko jest wspomnienie czyjeś, kogoś innego i na dodatek... ten ktoś, w przeciwieństwie do obywatela Kejna, jest cholernie ciekawą postacią, ponieważ Salieri jest fantastyczny. To jest złol tego filmu. Czyli mamy biopik opowiedziany z punktu widzenia złola, który nienawidził Mozarta i kochał go jednocześnie i podziwiał jego talent i geniusz. I to jest fantastyczne. Dzięki temu dostajemy tak soczysty kawałek historii.

Taka była kiedyś ankieta telewizyjna. No i to był mój sąsiad. W sensie mieszkał gdzieś tam. No właśnie. I Amadeusz uchwyca tą energię rewelacyjnie, ponieważ Salieri chce porażki Mozarta. I to jest niesamowicie satysfakcjonujące móc obserwować. tego geniusza, któremu kibicujemy, żeby mu się nie udało, żeby ci tutaj coś tam zrobili. No i plus dostaliśmy fantastyczny portret Mozarta, który najprawdopodobniej nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, ale ponieważ jest opowiedziany z punktu widzenia gościa, który Mozarta nie znosił, W związku z tym dostaliśmy ten słynny śmiech, pokazaliśmy go jako takiego bubka, takiego niedojrzałego budka. Jako wyobrażenie po prostu. Tak. I dlatego Amadeusz się świetnie sprawdzał.