88 Dlaczego on ugryzł brata?

I dostałam właśnie taką super szczerą wiadomość od jednej z mam, nazwijmy ją Zosia, no i posłuchajcie właśnie tego. Ogólnie to już poruszałam ten temat i wklejałam wiadomość Zosi do jednego z postów na Instagramie, ale stwierdziłam, że tutaj też go wykorzystam, trochę rozwinę ten temat w tym podcaście, taki recycling treści, żeby było mi łatwiej. No dobra, to czytam. Dzień jak codzień. Za nami długi miły spacer i po powrocie czas wolny. Chłopaki się bawili. Starszy, który ma teraz fazę na udawanie groźnych zwierząt typu tygrys, bawił się na łóżku. Młodszy latał po mieszkaniu i to patrzył na brata, a to bawił się klockami przy mnie, a ja robiłam obiad. W pewnym momencie starszy krzyczy, że go goni tygrys i musi się ukryć.

No i ciągle ma przed oczami w różnych sytuacjach tę drugą żonę. Mąż nawet specjalnie założył Spotify, żeby przesłuchać twój ostatni podcast. I mrugałam do niego. Wyobraź sobie mojego drugiego męża i mnie mówiącą do ciebie. Kochanie, mój drugi mąż jest taki super. Chyba nie chcesz, żeby mu się coś stało. I tylko się uśmiechał pod nosem. No i zróbmy tutaj od razu ten głęboki wdech i wydech, bo ta wiadomość aż kipie od tych emocji. Zosia, jeśli nas teraz słuchasz, to, że wybuchłaś, krzyczałaś i wpadłaś w panikę, to nie jest żaden dowód na to, że oblałaś egzamin z rodzicielstwa. To jest po prostu dowód na to, że jesteś tym człowiekiem, a biologicznie rzecz biorąc ssakiem.

Akceptujecie te trudne emocje. Trzymacie twarde zasady pod tytułem nie robimy sobie krzywdy, ale zawsze niezależnie od tego co się stanie do siebie wracacie. A ten uśmiech twojego męża pod nosem mówi wszystko. On już też łapie, że ten wasz mały starszak ma pełne prawo czuć się czasem zazdrosny o ten swój dawny, znaczy nie tyle co zazdrosny, zazdrosny o małego, a po prostu tęskni za tym swoim dawnym poukładanym światem. No i właśnie na tym mogłabym zakończyć taką dzisiejszą analizę, bo to piękne i zamykające podsumowanie. Ale Zosi, mamie, która do mnie napisała, zależy przecież na tym, żeby na przyszłość spróbować reagować inaczej. Z większym spokojem, z głębszym opanowaniem, bez tego paraliżującego wybuchu, który niczego nie rozwiązuje.

Bo widzicie, to takie ugryzienie w tunelu, ściskanie. W gorset czy ciągnięcie pod pachami to nie są jakieś wyrafinowane akty złośliwości, to są sygnały, że układ nerwowy dziecka jest przeciążony, a ta kora przedczołowa, ta część mózgu odpowiedzialna za te logiczne myślenie, hamowanie impulsów i przewidywanie konsekwencji po prostu no nie wyrabia. Ona u kilkulatków wciąż jest w totalnej budowie. Zamiast więc w panice pytać, dlaczego ty to zrobiłeś, dużo skuteczniej jest zapytać samą siebie, czego moje dziecko jeszcze nie potrafi. Może starsza Gzosi nie potrafi jeszcze asertywnie, ale bez użycia zębów powiedzieć, wyjdź z mojego tunelu, potrzebuję być sam. Może brakuje mu narzędzi do regulowania napięcia, gdy właśnie ten domowy hałas go przybodźcowuje.

Ja widzę na przykład, jak Adele coś tam nosi, a ja coś odmówię, Pelek gdzieś tam leży na macie, ona biegnie z jakąś tam pięścią, ale nie uderza w niego, tylko uderza obok w matę. Więc widać, jak ona jest w stanie wyhamować te zachowania, ten impuls, który jej się w głowie pojawił. Ale żeby nie było, że u nas to tylko takie bezpieczne teoretyzowanie i spokój zen, przytoczę wam sytuację z życia wziętą, o której już wspominałam wcześniej. Te, kiedy Adela bawiła się z Felkiem na podłodę i trochę za mocno go tam potarmosiła. Ja byłam wtedy w kuchni, słyszałam tylko takie głuche łup. No i zaraz potem taki przeraźliwy, świdrujący uszu płacz. No i wiecie, zawsze powtarzam, no zapobieganie to najlepsza strategia, co nie?

Zamiast pomóc dziecku, no krzyczymy, karzemy je, krzyczymy na nie. Albo jeśli wiemy, że Kara tylko pogorszy sprawę mówimy surowo. Nie wolno bić, bicie boli. I mamy nadzieję, że to zamyka właśnie temat. Ale to wcale nie zamyka tego tematu. Możecie być pewni, że to dziecko uderzy znowu, bo te wszystkie potworne uczucia no nadal w nim siedzą. Dzieci toczą taką wewnętrzną wojnę z miłością do młodszego brata czy siostry. No i właśnie Zosia, twój starszak też toczy taką wojnę z miłością do młodszego brata. Będzie go delikatnie głaskał, a w ułamku sekundy później ku własnemu szokowi poczuje obezwładniającą chęć, by go uderzyć.

No i co jeszcze możesz zrobić Zosia? No to buduj bezpieczeństwo i pozwól mu wychichotać lęk przez zabawę. No to co nam się bardzo sprawdza. Wspominałam właśnie o odgrywaniu ról. Każde dziecko ogólnie potrzebuje codziennej dawki śmiechu, a dziecko, które bije Czy tam ma inne trudne zachowanie? Naprawdę potrzebuje dużo śmiechu. Może to brzmieć jak jakiś tani psychologiczny frazes, ale stoi za tym twarda, mówię Wam, neurobiologia, chemia mózgu i lata badań. Z punktu widzenia właśnie fizjologii, śmiech to fizyczny wentyl bezpieczeństwa. Kiedy dziecko się śmieje, Ale mówimy tutaj, uwaga, o takim szczerym, głębokim chichocie z brzucha, a nie jakimś nerwowym uśmieszku, to w jego mózgu zachodzi błyskawiczna reakcja chemiczna.