77 Moje dziecko się poddaje - jak budować w nim wytrwałość?

Będzie jeździć na tym rowerze. No i Sebek zmienił podejście. patrząc na to, że to mu nie wychodzi. I nastał taki dzień, Adela zdecydowała się sama, że chce spróbować, no i pojechała. Zrobiła to z sepkiem, sama wybrała ten moment. Zawołali mnie, a ja patrzę, a ona śmiga sama, zadowolona z własnego osiągnięcia. No to wracając do frustracji, skoro już wiemy, że nie musimy się jej bać, to też warto wiedzieć, że frustracja właśnie jest zdrowa. Nie musimy jej uciszać, nie musimy mówić dziecku, żeby się uspokoiło, albo że nic się nie stało, albo żeby jakoś to ogarnęło. To nie jest nasza rola. Jeśli dziecko się na coś zabiera, za coś zabiera, to ono chce to zrobić samo.

No i wracając do Adeli. Rysuje, a zaczyna mazać tę postać, rwać kartkę. Mówi, mama, ty narysuj. To się naprawdę często zdarza i co ciekawe, czasami sami nieświadomie to nakręcamy, bo dziecko mówi, narysuj mi coś, no i co robimy? No i rysujemy. A potem drugi raz i trzeci i dziesiąty i pięćdziesiąty i nagle staje się to jakimś wzorcem, że my mamy rysować, a dziecko tylko patrzy. Bo przecież mama umie, tata lepiej rysuje, a ja, no ja boję się, że mi nie wyjdzie tak ładnie jak im. Więc jeśli jesteś już w tej sytuacji, widzisz, że to się powtarza, że twoje dziecko właśnie nie chce samo rysować, to ja radzę powoli się z tego wycofywać. Nie drastycznie, ale tak spokojnie i z miłością. Sebek na przykład zaczął rysować rano ręką, aby jego obrazki nie wyglądały tak idealnie.