Oldschool's Back: RZA jakiego nie znacie

Oldschool's Back, zapraszam, Filip Kalinowski. Cześć czołem, serwus może albo ser-u-s, bo tak sobie jadąc tutaj uświadomiłem, że kurde w całym tym trybie, który Wu-Tang wypreparował cały świat, na płytach, w filmach, w książkach, w komiksach, w ciuchach, W gestach, we wszystkim właściwie to nie wymyślili chyba chłopaki nigdy takiego własnego przywitania albo pozdrowienia. Dużo kapel rapowych ma takie własne. Wu-Tang nigdy nie miał, więc nie mogłem się taką klasyczną ich formułką przywitać. A cała ta audycja i jeszcze trzy kolejne będzie właśnie o Wu-Tangu.

A jak Wu-Tang, no to RZA, który był, jest do dzisiaj głównym planistą tego wszystkiego, hersztem całej tej bandy i oni mieli takie porównanie, że działają jak Voltron, taki robot z bajek. No i RZA był od zawsze głową tej całej ekipy. On to wszystko gdzieś zaplanował i doprowadził do skutku. Ale jeszcze zanim ten charakterystyczny symbol powstał, no to on już wydał jedną epkę. Taką, która dla wielu jest nieznana, a dla niego jest problematyczna. I dlaczego? No to może powiem po tym, jak poleci jeden numer i to jest chyba w ogóle w historii pierwszy numer, w którym słowa Wu-Tang się pojawiły.

Prince Rakim, jak wtedy się nazywał jeszcze RZA i Sexcapades, Wu-Tang Mix. Oldschool's Back, zapraszam. Filip Kalinowski. 1991 rok, wytwórnia Tommy Boy i taka epka mini-album, która się nazywała I Love You Rakim. Właśnie jak wspominałem, taka trochę zapomniana, trochę być może nawet dla Rezy wstydliwa lekcja, bo on jak się zaplątał w ten pierwszy kontrakt z dużą wytwórnią, a Tommy Boy wtedy rozdawał karty i był dużą wytwórnią, To został trochę wmanewrowany w coś, czego chyba do końca nie chciał.

Wytwórnia widziała w nim takiego playboya, który będzie tylko o dziewuchach nawijał i wszystkie jego numery, chyba trzy, które są na tej apce, były erotyczne, że tak powiem. On się chyba w tym nie do końca odnalazł i chociaż z perspektywy czasu ta apka jest dosyć ciekawa, bo produkował ją w dużym stopniu Easy Moby razem z RZA, No to dla niego to była lekcja tego, że duży biznes fonograficzny nie jest sympatycznym miejscem i rządzi się dosyć bezwzględnymi zasadami. I ponoć z tego właśnie wyrósł Wu-Tang. Ten Wu-Tang, który wjechał z buta do rapowej gry.

I był woltą dużą, był brudny, surowy, minimalistyczny, było dziewięciu chłopa w składzie, to wcześniej takie rzeczy może czasami się wydarzały w undergroundzie, ale w tym momencie jak Enter the 36 Chambers, czyli debiutancki album Wu-Tang Clanu wyszedł, To ten underground nagle z buta wszedł do mainstreamu i to RZA po wielokroć zaznaczał, że być może to wyglądałoby wszystko zupełnie inaczej, gdyby nie właśnie ta surowość, brud i wkurzenie, zdenerwowanie czy też różne bardziej wulgarne określenia tego stanu na to, jak działa biznes fonograficzny i

że oni zrobią to na swoich zasadach i zupełnie inaczej przedrą się do mainstreamu. No i jak wiemy z historii, to się udało. Teraz mogłyby polecieć różne hity z tej płyty, ale może niech poleci takie krótkie podsumowanie tego momentu słowami samego RZA. Oldschool's Back, zapraszam. Filip Kalinowski. Najpierw krótkie podsumowanie od RZA tego, jak on widział ich wpływ w 93 roku, kiedy Wu-Tang Clan wszedł na scenę nowojorską, a później właśnie nie do końca hit. Pierwszy chyba numer podpisany jako RZA, a gościnnie w nim Method Man i Capadonna, The Garment Renaissance.

No i to jest ciekawa rzecz i taki dobry symbol tego, jak w ogóle RZA przekminiał to, jak przemycić się do tego biznesu wielkiego fonograficznego, bo to był utwór z soundtracku filmu High School High, takiej komedyjki. A on nagrywając właśnie piosenkę do filmu zrobił sobie reklamę własnych ciuchów. I cały wooer, które powstało dosyć szybko po tym, jak właśnie Wu-Tang się pojawił gdzieś na radarze mediów i słuchaczy, no to ci słuchacze mogli bardzo szybko się ubrać. Reklamę tego sfinansowała Jakaś produkcja filmowa, która odpowiadała za film High School High.

No i to jest taki tryb, w którym RZA działał. Bo tak jak wspominałem, mógłbym tutaj puścić wiele hitów. I z pierwszej płyty Wu-Tang'u, i z solówek, które później się pojawiły bardzo szybko. Method Mena, All Dirty Bastarda, Jazzy, Ghostface'a. Każda z tych płyt została wydana przez inną wytwórnię i oni stworzyli sobie taką siatkę, ośmiornicę, gdzieś nie podpisywali kontraktów na wyłączność. W tamtym czasie w ogóle nikt nie myślał o tym, że tak można schakować ten system i na własnych zasadach ustalić sobie kontrakty, negocjować stawki właśnie względem tego, że jak już pierwsze poszło szerzej, no to z drugą wytwórnią gadamy o tym, że tamci proponują tyle, no to może wy chcecie więcej.

I tutaj znowu RZA. I tutaj numer, o którym mógłbym spokojnie godzinną audycję zrobić, bo tam jest bardzo dużo ciekawych wątków. Podejrzenia o to, że to jest diss na Tupaka, nagrany po jego śmierci. Napięcia były też pewne między obozem Wu-Tangu, szczególnie Raekwonem, a Bigim. Mix całości też był ciekawą sytuacją, że Puffy jak do tego usiadł, to nie wiedział za bardzo co zrobić i RZA musieli z powrotem wezwać. No i ten charakterystyczny sznyt, na którym Biggie bardzo ładnie się odnalazł. Oldschool's Back, zapraszam. Filip Kalinowski.

Edo G i Biggie, obaj na bicie Rezy. No a teraz może coś solo'owego od niego, trochę solo'owego, trochę nie solo'owego, bo to jest utwór, który jest podpisany nazwą drugiej ekipy, którą on założył w tamtym czasie, już w 1994 roku, czyli rok po wydaniu Wu-Tang Clanu, a jak mówią zaangażowani w ten projekt, on już był gotowy przed Wu-Tangiem. No i to była super grupa, można by powiedzieć, bo Grave Diggaz, o nich mowa, to był kwartet czterech chłopa, pośród których był właśnie RZA, Prince Paul, który był w tamtym momencie bardzo ważnym producentem, bo chwilę wcześniej wyprodukował właściwie wszystkie albumy De La Soul i do tego Fruquon i Poetic, który chwilę później niestety odszedł z tego świata.

Oldschool's Back. Zapraszam. Filip Kalinowski. O tym, jak RZA podchodził do sampla w ogóle można by zrobić też, myślę, niejedną nawet godzinną audycję, bo pod jego łapami lądowały bardzo różne płyty, chociaż wiele z nich wyszło albo w Motown, albo w Stax, czyli tych bardzo znanych i posiadających ogromne katalogi niesamowitych zupełnie nagrań w funkowo-soulowych labelach. Są zresztą bodajże trzy części, może nawet już cztery części takiej kompilacji Shaolin Soul. I tam właściwie są zebrane te numery, które on pociął, czy to na płyty Wu-Tangu, czy właśnie solowe różnych artystów, czy też na swoje solowe.

Oldschool's Back, zapraszam. Filip Kalinowski. To był Wu-Tang Clan i Dirty The Mucher, a dokładnie Old Dirty Bastard. I kto zna jego dyskografię, to może poznać też te zwrotki z zupełnie innego utworu. Taki to był wariat, ten stary, brudny Benkart. Nieodżałowany zupełnie, w ogóle brak go na tej scenie. Bardzo ciekaw jestem, co by robił dzisiaj. A skoro był to numer z filmu i już chyba dwa albo trzy poleciały w tej audycji z filmów, no to w tym momencie dochodzimy do tego, jak RZA zaplątał się w przemysł filmowy, bo moim zdaniem on właściwie od początku w tych numerach Wu-Tangowych, jak już porzucił ksywę Prince Rakim, wyswobodził się z kontraktu z Tommy Boyem i zaczął robić swoje,

To trochę kręcił filmy takie w opcji audio, filmy do słuchania. No i te filmy wydaje mi się słuchał bardzo często ich Jim Jarmusch, reżyser taki niezależny, amerykański, który miał zawsze słabość do Medytacji, klimatu i budowania napięcia w taki zupełnie inny, nieśpieszny sposób. I w 1999 roku obaj panowie połączyli siły, żeby powstał film Ghost Dog – Droga Samuraja. To jest film, który nigdy by nie powstał, gdyby wcześniej Wu-Tang nie zaczął nagrywać numerów.

Ten wątek tego, że jest tam właśnie czarny Zabójca, który istnieje w takim świadku trochę ulicznym, trochę mafijnym, a jednocześnie posługuje się mieczem i cały czas czyta kodeks samurajski, czyli Hagakure. No to jest postać żywcem wzięta ze świata Wu-Tangu, gdzie zawsze mieszały się filmy kung fu. Ta streetowa, podwórkowa mentalność i obrazki z nowojorskich slumsów. I tutaj to wszystko wybrzmiało, a jednocześnie RZA do tego zrobił zupełnie niesamowity soundtrack.

Wydaje mi się, te różne rzeczy, o których mówię, składają się głównie na to, że Wu-Tang tak szeroko poszedł, bo był właśnie takim filmem w wersji audio i jego atmosfera tych nagrań i klimat był Nie dość, że kinematograficzny, no to tak wciągający, że po wielokroć można było wsiąknąć i tych 36 komnat, z których każda była trochę inna, a każda interesująca, odwiedzało się bardzo często i ja do dzisiaj często wpadam do jednej czy drugiej. No i co? Dalej w tym pędzie właśnie snippetów, właściwie numerów, a nie całych numerów.

I to mu się udało, no bo ten gdzieś środek lat 90-tych należał w dużym stopniu do Wu-Tangu i jego wpływ na cały świat. Myślę, że w tych kolejnych audycjach pojawią się jeszcze numery, które nagrywał z ludźmi z innych miejsc tego globu, bo właściwie Z każdego kontynentu z kimś nagrywał i również też z Polski. Te wątki nam się na pewno tu jeszcze pojawią. To... W tym momencie możemy znów jego słowami trochę podsumować to, o czym tutaj sobie gadam, ale w numerze, bo to jest Reza S. Bobby Digital, czyli jeden z jego naczelnych pseudonimów i numer z inspektor deckiem You Can't Stop Me Now, 2008 rok.