Zadie Smith - Londyn NW (2012)

Czytam książkę Zadie Smith i czytam książkę Denisa Johnsona i w przeciągu kilkudziesięciu minut okazuje się, że pojawia się The Kings i ta sama piosenka. No w ogóle co za życie. Proszę mi powiedzieć, że nie ma przypadków. No ale To jest narracja Lea. I kiedy się w tej narracji już rozsmakowałem, bo dla mnie to było pisanie na poziomie, nie boję się tego powiedzieć, Virginia Woolf. Ten poziom realizmu, ten poziom wejścia w psychikę i pokazywania świata z perspektywy psychiki, z perspektywy sposobu myślenia takiej wrażliwej bohaterki, to było dla mnie coś naprawdę na poziomie Woolf. Potem rzecz się zmienia, bo pojawia się inna narracja.

Jak daleko można od czegoś uciec? Tu ktoś mówi o innej osobie. To jest kokos. Z wierzchu czarny, ale w środku biały. No i wszyscy o tym wiedzą, że to jest osoba, która snobuje się na coś innego. Pokazany jest także ten proces bogacenia się, otaczania się coraz większą ilością dóbr i to, co z niego wynika albo nie. Pokazany jest kryzys rodziny. No i przede wszystkim pokazane jest miasto. I to jest coś, co w polskiej wersji bardzo dobrze wybrzmiewa w tytule, bo w tytule jest Londyn. To jest wspaniała opowieść o Londynie. I tak jak opowieścią o Londynie jest pani Dalloway, Virginia Woolf, tak jak opowieścią o Dublinie jest Ulysses, tak z mojej perspektywy Zadie Smith napisała książkę o Londynie, o części Londynu,