Zadie Smith - Londyn NW (2012)

I to tak działa. I potem przez chwilę znowu się słucha, coś się pojawia. Tego typu historie są tutaj pokazane. Fragment otwierający, który Państwu przeczytałem, to nie jest fragment otwierający książki, to jest jeden z początkowych rozdziałów, jest wzorcowym przykładem tego pisania. Nałożone na siebie różne narracje. Sobotni poranek, w tle The Kings. Moja literacka paranoja sięga zenitu, dlatego że czytając Zadie Smith, czytałem równocześnie Drzewo Dymu Denisa Johnsona. I jakaż to piosenka pojawia się u Denisa Johnsona. No oczywiście, You Really Got Me, The Kings. To było niesamowite doświadczenie tego, że nie ma przypadków i całkowicie, no nie wiem, czy przypadkowo, ale no nie brałem pod uwagę zestawienia tych książek w ten sposób.

Czytam książkę Zadie Smith i czytam książkę Denisa Johnsona i w przeciągu kilkudziesięciu minut okazuje się, że pojawia się The Kings i ta sama piosenka. No w ogóle co za życie. Proszę mi powiedzieć, że nie ma przypadków. No ale To jest narracja Lea. I kiedy się w tej narracji już rozsmakowałem, bo dla mnie to było pisanie na poziomie, nie boję się tego powiedzieć, Virginia Woolf. Ten poziom realizmu, ten poziom wejścia w psychikę i pokazywania świata z perspektywy psychiki, z perspektywy sposobu myślenia takiej wrażliwej bohaterki, to było dla mnie coś naprawdę na poziomie Woolf. Potem rzecz się zmienia, bo pojawia się inna narracja.