Elfriede Jelinek - Pianistka (1983) 🚂📚❤️📚 #PociągDoLiteratury

Można powiedzieć, że czytałem to teraz, czytałem po raz pierwszy i też całą taką interakcję miałem pierwszą. I byłem zaskoczony, jak bardzo film zestetyzował postać głównej bohaterki. No bo tam gra bodajże Isabel Huppert właśnie, ale ona jest tam bardzo taką eteryczną, atrakcyjną kobietą. Tymczasem tutaj Jelinek już wprost pisze na koniec, kiedy ona się Przebiera, kiedy już dochodzi do pewnej przemiany w niej. No i zakłada rzeczy, które powodują, że ludzie na nią zwracają uwagę. Że nie powinna tak chodzić. Zresztą tak, że jak ten główny bohater... Walter Klemmer. Walter. Mówi, że ona no tak wygląda taka ciosana, że góra...

Czyli to jest jakaś świeża premiera, nowe tłumaczenie czy coś? Tak, nie było. To jest pierwsze wydanie, to jest autorka w ogóle w Polsce nieznana szerzej. Rozmawialiśmy o niej z Gosią Gryńską, zapraszam Państwa na tę rozmowę, ale o niej Elfriede Jelinek tak powiedziała, o twórczości Mariany Fritz tak powiedziała. I to Gosia, to cytuję teraz fragment z Gosii, z jej posłowia. W tym kontekście najczęściej przywołuje się słowa austriackiej noblistki Elfriede Jelinek, która w wywiadzie udzielonym wiedeńskiemu tygodnikowi Falter mówiła tak. To dzieło unikatowe, przed którym można stać jak pobożny muzułmanin przed Alkabą. Prawdopodobnie jestem w całości zbyt mała na Marianę Fritz. Ona się we mnie nie mieści. Marianne Filc pisze inaczej, ale pisze o bardzo podobnych rzeczach, tylko inaczej tam są rozłożone akcenty językowe, natomiast to też jest pokazanie społeczeństwa austriackiego opresywnego.