Historians in Conversation, episode 33 - Prof. Ignasi Fernandez Terricabras

Witam i witam w 33. odcinku podcastu Historian in Conversation, który jest odwiedzany przez Uniwersytet w Polsce. Nazywam się Michal Green i dzisiejszym gościem jest prof. Ignacio Fernandez Terricabras z Autonomous University of Barcelona. Ignacio pracuje w Departamentie Modernnej i Contemporanej Historie w Uniwersytecie Autonomem w Barcelonie. Nasza dzisiejsza rozmowa skupia się na akademickim, międzynarodowym karierze akademickim, które Ignacio ma, ale także na ważności akademickiego rozwiązywania i międzynarodowego rozwiązywania kariery. Witam Ignacio na moim podcastie i mam nadzieję, że podoba Ci się nasza rozmowa.

Kiedy studiowaliśmy w szkole, było to dziwne. Ponieważ program był zawsze pomiędzy Imperium Rosyjskim a obecnością. Ale nauczyciele nie mogli nigdy dotrzeć do XX wieku. XI wieku nie istnieje w szkołach w Hiszpanii. To jest to, co się dzieje teraz. Wśród nauczycieli, którzy byli na uniwersytecie w latach 80-tych i 90-tych, wyjaśniają z wielkiego rodzaju detali XX wieku, francuskość, dyktatorstwo.

I powiedziałeś, że właściwie nie bardzo się zmieniło w edukacji, co jest interesujące. Bo jest bardzo inna atmosfera, którą spotkałem, kiedy przyjechałem do uniwersytetu. w okresie 18-24 lat. Tak, w demokracji też było, ale tak, obecność opozycji do francuskiego, opozycja do francuskiego była bardzo obecna. I to sprawiało, że historia, którą nauczyliśmy na uniwersytecie była naprawdę inna od historii, którą nauczyliśmy w szkole naukowej, ponieważ była historia bardzo definiowana przez historyczny materializm, przez marxizm moich nauczycieli, prawie wszystkich moich nauczycieli zauważyli siebie jako marxistów.

I bardzo go lubię. Były tam instalacje, w tych czasach, w stanach wiadomości. I byłem tam każdą tygodnią. Kupiłem... Kupiłem instalację w tej tygodniu. I czytam Bibliotekę Nacjonalistyczną. I myślę, że... I myślę, że to było jednym z powodów mojego interesu w historii. Od 12-15 lat znajdowałem uczniów w uniwersytecie,

Jednak na uniwersytecie rozmawiamy o książkach, a nie o filmach. Może są zaskoczeni, gdy przyjeżdżają do uniwersytetu i znajdą tych starych nauczycieli jako zainteresowanych. Myślę, że wszyscy studenci Uniwersytetu Historii w latach 80. czytali książki historii przed wybraniem tych studiów. Nie teraz.

Nie zapytałem moich uczniów o to, gdzie ich interes w historii pochodzi, ponieważ nie nauczam uczniów pierwszego roku. Ale myślę, że w latach 2000 było to samo. Kiedy zacząłem edukację w uniwersytecie to było w 1999 roku. I przyjechałem, bo uwielbiam historyczne książki, historyczne nowelki były moją pasją. I pamiętam, że mój przewodniczący profesor zapytał mnie, co to za książki czytasz. Powiedziałem, że moją ulubioną książką jest Duma. Prawdopodobnie czytałem wszystko, co było dostępne w tamtych czasach. Oczywiście w tłumaczeniach, ale wciąż. I ona powiedziała, że to jest bardzo kulturowo inaczej, ponieważ urodziłem się w Kijowie.

Zazwyczaj większość z nich chodziła do formacji profesjonalnej, czyli do szkoły praktycznej, albo do tego, co nazywamy bachilleratem, Unificado Polivalente. Bardzo dziwna nazwa. Nazywaliśmy ją BUP. Ale w końcu ona była zaprojektowana dla ludzi, którzy chcieli iść do uniwersytetu. I po tym, od 14 do 17 lat, była ostatnia kurs od 17 do 18 lat, który był kursem orientacji uniwersyteckiej.

I wtedy, tak, było to rok przed Uniwersytetem, ale nie na Uniwersytecie. To był naprawdę, naprawdę bardzo interesujący kurs. Ja i wszystkie moi przyjaciele Mieliśmy bardzo ładny suwenir tego ostatniego roku przed Uniwersytetem, ponieważ czytaliśmy wiele różnych książek o filozofii czy historii. Czuliśmy się już jak młodzi ludzie, jak młodzi dzieci, nawet jeśli byliśmy 17, a nie 18 lat. I to był normalny kurs studentów na wtedy.

Wtedy były ludzie, którzy byli zaangażowani w studia naukowe czy technologiczne. i ludzie, którzy lubią bardziej ludzkość, czy naukę społeczną, i nazywamy ich w Hiszpanii Letras, to jest bardzo znane nazwisko. Tak samo jak po francusku. Tak, tak, tak. I powiedzieliśmy, czy jesteście od literatury, czy od nauki? To była jedyna opcja. I w tym roku, przed uniwersytetem, można było wybrać, ale bez miksowania. Można wybrać w tym samym czasie fizyki i laty. Nie.

Otrzymywaliśmy klasę angielską w innych szkołach, na zewnątrz szkoły, na zewnątrz uniwersytetów z rezultatami PTA. Cała moja generacja ma problemy z angielską i angielską, ale także z francuską. prawie zniszczył się pomiędzy młodymi ludźmi w Hiszpanii. I dzisiaj, kiedy widzimy problem, który oznacza, że duża część hiszpańskich ludzi nie mówi lub nie pisze dobrym angielskim,

Czy konskrypcja była obowiązkowa, czy nie? Tak, była. Prawie zapomniałem o niej. W tamtych czasach nie mogliśmy zapytać o to, co powiedzieliśmy o wyznaczonych studiach. Możesz wytrzymać konskrypcję do końca swoich studiów. Większość moich przyjaciół byli przed uniwersytetem, w latach 18, a większość z nich bo oni byli uniwersytetami, studenciami, byli po końcu. Ale pomyślałem, że kiedy skończę studia, chciałbym zacząć pracę w obszarze historii, więc jeśli muszę iść do służby wojskowej, to będzie problem.

Wiem, że pytanie, dlaczego poszłaś studiować historię, pojawiło się bardzo często, kiedy studiowałem w uniwersytecie. I głównym pytaniem było, co będziesz robić z tym. Ale ja, kiedy wybrałem historię, nawet nie myślałem o tym. Nie myślałem o tym, żeby żyć. Poszedłem studiować coś, co było interesujące, ale myślę, że byłem za naibny. Nie myślałem, co będę robić z tym. Pamiętam bardzo dobrze, że jeden z moich bardzo kochanych nauczycieli zapytał mnie, co planowałeś zrobić. Powiedziałem, że nie wiem. Powiedziała mi, że powinieneś być świadomy, że sprawiać życie z historią jest niemożliwe. To był moment, w którym miałem trochę nerwowy rozkaz, ponieważ to był pierwszy raz, kiedy zauważyłem, że trzeba myśleć o przyszłości nie tylko

Po prostu cieszę się robieniem rzeczy, które możecie znaleźć interesujące. Tak, w mojej generacji było, i to jeszcze istnieje, sensacja pomiędzy młodymi ludźmi w Hiszpanii, przynajmniej w Hiszpanii, że aby studiować historię, trzeba studiować filozofię lub literaturę. to znaczy być nauczycielem. W rzeczywistości wiele osób na Uniwersytecie starało się pokazać, że to nie jest prawda, że można otrzymać formację w historii albo w innych ludzkościach i pracować w bibliotekach, archiwach, muzeum,

który jest w stanie analizować i rozwiązać problemy. Chciałbym, żeby historia była taką samą, ale jest jasne, że nie jest. Widzę, że uczniowie w mojej uniwersytecie, kiedy dotarli do ostatniego rok studiów na drodze, czułem znowu tę samą sensację, kiedy zaczęliśmy. A teraz co? To jest bardzo typiczne. Wszyscy przeszliśmy przez to, ale jest prawda, że mam wrażenie, że uczniowie prawa, czy uczniowie dziennictwa, czy uczniowie medycyny, czy uczniowie innych...

To było rok przed uniwersytetem. Pomyślałem, że to może dziennikarz, może prawo, może historia. I w końcu zdecydowałem się, że będę czuł się bardziej wolny, gdy studiuję historię. To prawda, że myślałem o pieniądzach, ale oczywiście nie dbałem o to, bym był nauczycielem. Nie, nie ma problemu. Lubię być nauczycielem. Więc nie było problemu, jeśli moje studia historii pozwoliły mi być nauczycielem. nauczyciel historii w przyszłości. Ale musiałem wyrzucić ten stereotyp, że studiowanie historii oznacza być nauczycielem.

I to jest niemożliwe. I wtedy zdecydowałeś się studiować historię w uniwersytecie. Czy już wiedziałeś, że chcesz przejść do najwyższego poziomu, żeby zrobić PhD i zostać na uniwersytecie? Czy to już zostało zdecydowane, kiedy zacząłeś tą długą drogę? Mówię, że kocham historię, bardzo ją lubię. Mamy bardzo dużą specjalizację w historii w tych czasach. Program studiów pozwalał na ogromną specjalizację. To było przez pięć lat. W każdym razie w Mediwale, w Wielkomodernie, w Contemporane i w Ancienie oczywiście.

Mieliśmy naprawdę dobrą formację. Byłem na Uniwersytecie w Barcelonie. Bardzo dobrą formację. W ostatnim roku pomyślałem, że chciałbym zacząć rozwijać, konstruować, wybudować książki historii, które czytałem. I to jest powód, dlaczego zacząłem studiować PhD. W tym momencie, po 5 latach, prawie 4 latach specjalizacji w historii przeszłości, znałem wszystkich nauczycieli, bardzo dobrych nauczycieli, w Uniwersytecie w Barcelonie.

Powiedziałem, że nie chcę zrobić tutaj PhD, gdzie prawdopodobnie powtarzają te same rzeczy, o których wcześniej opowiedzieli. W tej chwili były kontakty nauczycieli mojego uniwersytetu w Barcelonie z nauczycielami Uniwersytetu Toulouse-Lemiraille. Wtedy to było Toulouse-Lemiraille, teraz to jest Toulouse-Jean Jouret. Było też finansowe wsparcie między Katalonią i Midi Pirinez. Był tam Bartolomé Benassart, wielki historyjski.

poszedł do uniwersytetów zewnętrznych, by wykonywać te studia. Kiedy widzisz kursy większości moich kolegów w Uniwersytecie Hiszpańskim, najnowsze kursy, niestety jeszcze nie, są takie, że mają studia, czy mają graduację i PhD w tym samym uniwersytecie, w którym Poza tym są nauczyciele. I to nie jest bardzo dobre dla Uniwersytetu. Myślę, że Hiszpania nie jest unika w tym sensie. Widziałem to wiele razy. W Polsce jest to bardzo zwykłe, że ludzie studiują, robią PhD, a potem w końcu otrzymują pracę w tym samym Uniwersytecie.

Tak, tak, tak. W rzeczywistości nie miałem na to czasu świadomości, kiedy wyszedłem z Hiszpanii, z Uniwersytetu Hiszpańskiego, że a potem będzie trudno wrócić. Graduowałem w Uniwersytecie w Barcelona w 1990 roku i wróciłem do Uniwersytetu Autonomem w Barcelonie. To nie jest to samo. To jest inna inna uniwersytet w moim Centrum Studiów, gdzie byłam naprawdę zaproszony w roku 1924.