Historians in Conversation, episode 33 - Prof. Ignasi Fernandez Terricabras

Jednak na uniwersytecie rozmawiamy o książkach, a nie o filmach. Może są zaskoczeni, gdy przyjeżdżają do uniwersytetu i znajdą tych starych nauczycieli jako zainteresowanych. Myślę, że wszyscy studenci Uniwersytetu Historii w latach 80. czytali książki historii przed wybraniem tych studiów. Nie teraz.

Jak to się konstruowało? Były tam podstawowe szkoły, średnie szkoły, średnie szkoły, czy jakieś inne konstrukcje? Było tam podstawowe szkoły, Do 14 roku nazywaliśmy to edukacją generalną, podstawową edukacją. Następnie było dwóch opcji dla osób, które chcieliby przejść do studiów. młody mężczyzna lub dziewczyna, która nie jest zbyt zwykła jako mężczyzna, mógłby codziennie iść do rynku pracy.

Czy konskrypcja była obowiązkowa, czy nie? Tak, była. Prawie zapomniałem o niej. W tamtych czasach nie mogliśmy zapytać o to, co powiedzieliśmy o wyznaczonych studiach. Możesz wytrzymać konskrypcję do końca swoich studiów. Większość moich przyjaciół byli przed uniwersytetem, w latach 18, a większość z nich bo oni byli uniwersytetami, studenciami, byli po końcu. Ale pomyślałem, że kiedy skończę studia, chciałbym zacząć pracę w obszarze historii, więc jeśli muszę iść do służby wojskowej, to będzie problem.

I zrobiłem służbę wojskową w środku. W tej miasteczce nasza gra, jest to tradycja hiszpańska, żeby studiować przez długi czas, miała 5 lat. I tylko z unifikacją systemów studiów europejskich akceptowaliśmy, że w Hiszpanii przeszło 4 lata gra. Nie trzy. Jesteśmy jednym z małych krajów z dekretem 4 lata. W tej chwili było 5 lat. I poszedłem do służby wojskowej między trzecim i czwartym rokiem mojej kariery.

który jest w stanie analizować i rozwiązać problemy. Chciałbym, żeby historia była taką samą, ale jest jasne, że nie jest. Widzę, że uczniowie w mojej uniwersytecie, kiedy dotarli do ostatniego rok studiów na drodze, czułem znowu tę samą sensację, kiedy zaczęliśmy. A teraz co? To jest bardzo typiczne. Wszyscy przeszliśmy przez to, ale jest prawda, że mam wrażenie, że uczniowie prawa, czy uczniowie dziennictwa, czy uczniowie medycyny, czy uczniowie innych...

innymi rodzajami studiów, nie mają tej sensacji. Muszą zdecydować specjalizację czy profesjonalną orientację, którą chcą, ale nie tę sensację niczego. które miały albo mają studenci historii, kiedy skończyliśmy nasze studia. Czy możesz mi powiedzieć, kiedy zdecydowałeś się studiować historię? Kiedy był ten punkt, w którym zdecydowałeś się studiować historię? Nie, nie. W ostatnim momencie studiowałem drogę.

I to jest niemożliwe. I wtedy zdecydowałeś się studiować historię w uniwersytecie. Czy już wiedziałeś, że chcesz przejść do najwyższego poziomu, żeby zrobić PhD i zostać na uniwersytecie? Czy to już zostało zdecydowane, kiedy zacząłeś tą długą drogę? Mówię, że kocham historię, bardzo ją lubię. Mamy bardzo dużą specjalizację w historii w tych czasach. Program studiów pozwalał na ogromną specjalizację. To było przez pięć lat. W każdym razie w Mediwale, w Wielkomodernie, w Contemporane i w Ancienie oczywiście.

Był tam Jean-Pierre Amalric. Który dla mnie był naprawdę metrem, metrem pensji. Uczyłem się bardzo dużo poza nim. I on był dyrektorem mojego PhD. I Toulouse było centrum hiszpańskiego w historii i literaturze, z naukowcami z bardzo wysokiego poziomu. Wtedy poszłem na PhD. W tej chwili nie było żadnego zwyczaju, że hiszpańscy studenci

Tak, tak, tak. W rzeczywistości nie miałem na to czasu świadomości, kiedy wyszedłem z Hiszpanii, z Uniwersytetu Hiszpańskiego, że a potem będzie trudno wrócić. Graduowałem w Uniwersytecie w Barcelona w 1990 roku i wróciłem do Uniwersytetu Autonomem w Barcelonie. To nie jest to samo. To jest inna inna uniwersytet w moim Centrum Studiów, gdzie byłam naprawdę zaproszony w roku 1924.