Spontatniczność moimi oczami

Jedną, słuchajcie, nawet mam w dwóch formach, bo mam i na PlayStation i na Nintendo. Jest to Harry Potter, ale zatrzymałam się w pewnym miejscu i przestałam w to grać, ale muszę do tego wrócić, bo to jest super gra, a ja kocham Harry'ego Pottera. Są gry kooperatywne, w które gramy z Mateuszem. Jedną już całkowicie skończyliśmy, to jest It Takes Two i też jest druga, w którą gramy od tych samych twórców. Fantastic coś tam. Jezu, teraz też znowu nie pamiętam jak ona się nazywa, ale generalnie jest jeszcze trzecia gra i to jest głównie Valorant. To jest taka gra, gdzie jesteście tam, wybieracie sobie postać, ona ma jakieś tam umiejętności i generalnie gracie na zasadzie, że macie...

Nie takiego, wiecie, szkolno-studenckiego, tylko takiego fajnego, innego. I to jest też dla mnie po prostu fajne, bo mówię, za każdym razem w jakiejś tam formie wychodzę ze swojej strefy komfortu i staram się być na przykład na siłowni taka pewna siebie, jak tam idę po jakąś hantlę, sztangę czy coś tam, wiecie, muszę przejść obok mega wypakowanych ludzi, więc ja tam mam zawsze takie, Boże, Jezu.

Jestem, wiecie, w jakimś tam fajnym kontakcie. No kurde, nie sądziłam, że poznawanie ludzi może być aż tak... No, że jest aż takie fajne, po prostu, Jezus. I to ja mówię o tym z taką ekscytacją, bo to jest coś niesamowitego dla mnie, że taka mała rzecz może tak dużo zmienić. I wiecie, to też buduje we mnie pewnego rodzaju spontaniczność, bo słuchajcie, Asia właśnie, którą poznałam i z którą się zagadałam na tym spocie na temat kawy, Zaprosiła mnie na mój pierwszy w życiu cupping i poszłam na niego spontanicznie. Dla ludzi, którzy nie wiedzą, co to cupping, jest to próbowanie różnej kawy zaparzonej w dany sposób.